Haklı, hak yolunda ezilirken
Hakka bıraktı hesabını.
Haksız…
Batıl inanmışlığına aldandı.
Unuttu baştan giden alık izanı,
Unuttu hassas tartan mîzanı.

Gökte kuş,
Yerde yavrusu uçmak ister göre.
Uçar kuşlar…
Mevsimlerden yaz,
Rengârenk çiçekler,
Kurumuş dudaklarım…
Hasret bir damla suya.
Bir taş attım içi boş kuyuya.

Uçuşun kuşlar… Uçuşun.
Özgürlükten bir kanat,
Yıkılır bu zalim düzen,
Yıkılır bu saltanat.

Bombalar bozdu ezberimi.
Hiçbir güç yıkamaz
Hakka davet eden rehberimi.

Sessizlik…
Biraz sessizlik sürüldü dudağıma.
Nidâ eder şehadet parmağım
Sol yanıma.

Dava benim…
Ben davayım.
Diyemem “bana ne”.
Geçmez ahirette hiçbir bahane.

Sessiz sessiz ürperdi gece beni.
Koynumda gökten topladığım
Karanlık yıldızlar…

Aydınlık bir dua sürdüm,
“Essalâtü hayrun mine’n-nevm” derken ezanlar.

Sessizlik terk etti beni.
Esaret altında bakarken gözüm
Demir parmaklı duvara.

Serdar Özyanız