Notası eksik âşk şarkılarını bilir misin ? ’sen’
Hep âşk’a değdiğinde dudaklarım; kekeme bir sahnede buluyorum kendimi...
Kendimi kendinden geçirip,
Sonrası olmayan sonraların karanlık yusuf’lu kuyularına haps ediyorum!
Yarınlara umutla uyanan serçelerin masum bakışlarını...
Bilir misin? ’sen’
Bilinmezlere kaç kez senli içimden sensiz dönüp senle karşılaştığımı !
Ve bilirsin bilmezden gelirsin aslında.
Gözümde ne kadar sen büyüttüm..
İçimde büyütülecek yeri kalmayan gözümde menzil oluyor...
Nefesim yettiğince nefessiz kalsada canım
Canından geçirip hayat buluyorum.
Bakışlarının en can alıcı rıhtımında hayat yeniden başlıyor...
Sen içinden içimi geçirdiğimde
İçim içime sığmıyor, dışıma taşıyor âşk’ın şehri...
Karanlık odalar...
Ve duvarlarda bir figüran yalnızlık
Bileklerinden kesiliyor gece
Kan kaybından uzaklaşıyor yıldızların canı
Parlaklığı ve masumiyeti çalınıyor gecenin ellerinden!
Küskün biraz da küskün rolü gibi herşey...
Galiba gittikçe sana benziyorum...
Tutuklu bir sanığın ifade özgürlüğünü çiziyor,
Yüzümden çalınmış baharın solgun kırışık yüz haritası...
Zannedersem kalemi kırılmaya yüz tutmuş günler bekliyor
Âşkın mahkeme salonunda...
Hani ferhatları göremiyorum...
Mecnûn avukatlık yapmıyor âşk’a değer dudaklarıma....
Kurtarıcım yok !
Âşk yok !
Gönül aydınlığım çalındı !
Yarınım yok ! Yüreğinle çaldın senden sonra gelecekler...
Senden sonram hiç olmadı
’Hiç’ oldum sadece...
Bir hiç kadarım şimdi kaderime...
Belki de sensizliğe...
Söylesene sevgili !
Orhan baba söylermi şimdi kazıya kazıya zihinlerimize
’Bana kaderimin oyunu mu bu ’ diye ?
Yada...
Müslüm baba ’hasret rüzgarları’ der mi ? içimin kayıp şehrine...
Derlenmiş kurağa yatırılmış âşk hasatım çalındı...
Yürek bahçelerimden
Tomurcuk bir cinayet zanlısı gözlerin.
Uzaklaşıyor bedenin bedenimden
İçimde diri bir ölü cenâze...

Serdar Özyanız