Kraliçem,

​Gözlerinin içine bakarak anlatamadığım, kelimelerin boğazımda düğümlendiği her anı bu kâğıda döküyorum. Sana Kaf Dağı’nın arkasından bir masal getireceğime söz vermiştim ya; işte o masal, seninle başladığım ilk günden beri kalbimin derinliklerinde yaşattığım kendi hikayemizdir.


​Bir varmış, bir yokmuş... Zamanın ötesinde, mekânın berisinde; bütün yolların sana çıktığı, bütün rüzgârların senin kokunu getirdiği bir krallık varmış. O krallığın tek sahibi, kalbimin mutlak kraliçesi sensin. Ben ise senin sevdanla yolunu bulan, sadece senin gözlerinde huzuru arayan bir sevdalıyım. Şairlerin usta kalemleriyle yazdığı, aşıkların türkülerde dile getirdiği o ulu sevdaları düşündükçe anlıyorum ki; benim sana duyduğum hissin yanında Kaf Dağı bile bir çakıl taşı kadar kalır. Sen benim bu hayattaki en büyük hakikatim, en derin sevdamsın.


​İçinde senin olmadığın tek bir hayalim, senin adının geçmediği tek bir cümle dahi yok bu masalda. Hangi sayfayı açsam gözlerin beliriyor karşımda, hangi satıra başlasam sonu sana olan aşkımla tamamlanıyor. Kalbimin ritmi, adını her anışımda baştan yazılıyor. Sen benim sadece bugünüm değil, yarınım, alınyazım ve ömrüme kattığım en güzel anlamısın.


​Derler ki masalların sonunda gökten üç elma düşer. Ama ben bizim hikâyemizi gökyüzünün sonsuzluğuna emanet ettim:


​Gökten düşen ilk elma, seni ilk gördüğüm an kalbime kor gibi düşen, o günden beri hiç sönmeyen ilk ateşimize olsun...

​İkinci elma, araya hangi mesafeler, hangi yorgunluklar girerse girsin bizi birbirimize köklerimizden bağlayan, zamanı ve mekânı unutturan o sarsılmaz sevgimize olsun...


​Üçüncü elma ise, sadece bu dünyada değil, ömrün ve zamanın ötesinde bile ruhlarımızın ayrılmayacağına, bu masalın kıyamete kadar süreceğine olan yeminimize olsun.

​Sen benim başımı yumuşacık bir yastığa koyar gibi huzurla sığındığım en güzel masalım, gönlümün tek kraliçesisin. İyi ki varsın, iyi ki kalbimin tam ortasındasın.
​Sonsuz sevgimle...