Sonsuz Vuslat


Kapı aralandığında karşımda sadece sen vardın,
Ama ulaşılmaz, uzak bir ışık gibi.
Her adımım seni aramakla geçti,
Her nefesim seni anmakla.
Gece sessiz, yıldızlar kederli,
Ve ben, kendi gölgemle konuşurken
Sana ulaşmanın hayalini kurdum.

Ruhumun en derin köşelerinde saklı kalan adın,
Gözlerimde maziden kalan gülüş,
Kulaklarımda yankılanan bir şarkı gibi
Her an içimi titretti.
Gecenin koynunda yalnızken,
Senin yokluğunla dolu bir boşluk hissettim,
Ve her boşluk, seni biraz daha büyüttü
Kalbimde, aklımda, ellerimde…

İnsan uyuduğunda ölü sayılır bilirim,
Kalbin niyeti neyse çıkar.
Ölümsüz bir aşk ve sonsuz bir vuslat,
Kalbimi biliyor Yaratan;
Beni boş yere yaratmadı.

Kapıdan geçmek, ateşe dokunmak gibi.
Kalbim sana her adım attığında, dünya titrer,
Zaman durur, nefesim kesilir.
Ellerim seni ararken boşluğa takılır,
Dudaklarım ismini haykırır,
Ama sadece rüzgâr beni duyar.

Tutkum öyle bir alev ki,
Hiçbir zaman söndürme gücü yok.
Seninle yanarken, ölmekten korkmam,
Çünkü seninle yanmak, hayatın en güzel hâli.
Varlığın, yokluğunla bile içimde bir fırtına yaratır,
Ve ben her fırtınada seni bulurum.

Her hatıran bir yankı, her gülüşün bir fırtına.
Sensiz geçen her an bir ömür gibi uzar,
Ve ben, her köşede seni ararım.
Gecenin karanlığında adını fısıldar,
Ruhumda seni hissederim.

Her gözyaşı, her sessizlik,
Sana dair bir iz bırakır.
Hasret, aşkın en acı ve en güzel hâlidir.
Sana ulaşamadığım her an,
Bir eksilme değil,
Sana daha çok yaklaşmanın işaretidir.

Sessizlik konuşur bu kalbimin içinde.
Kalbimin en derin sırları sana açılır,
Ama kelimeler yetersiz kalır.
Gözlerim anlatır, ellerim dokunur,
Ama hiçbir sözüm seni tam ifade edemez.

Sırlarımız görünmez duvarlar gibi,
Ama sağlamdır; aşkımız gibi.
Seninle paylaştığım her düşünce,
Her hayal, her haykırış
Yedi cihan içinde birer mücevher gibi parlar.

Bir dokunuşla açılacakmış gibi,
Ama ellerim her seferinde boşluğa değiyor.
Vuslat, umutla işkenceyi bir arada taşır.
Seninle buluşmanın hayali
Beni diri tutan tek nefes.
Beklemek bir ölüm,
Ama aynı zamanda yaşamın en derin tadı.

Kalbim her çarpışında seni anar,
Ve ben her çarpışta sana biraz daha yaklaşırım.
Bir gün bu kapı açılacak, biliyorum,
Ve o an kalbim seninle dolacak
Ömrüm boyunca özlediğim o vuslatla.

Aşkın içinde en tatlı zehir: hüzün.
Bu kapıyı her açtığımda
Gözlerimde bir deniz olur,
Ama o deniz senin adınla parlar.

Hüzün, sevdanın gölgesidir;
Onsuz geçen her an bir ölümdür,
Ama hüzün de seni hatırlamak kadar güzeldir.
Çünkü bu kapı, sevdayı en derinden hissettirir,
Ve ben her hücremle sana aşığım.

İşte son kapı…
Burası aşkın gerçek vatanı.
Seninle başlar, seninle biter,
Zaman yok, mekan yok; sadece sen ve ben.
Her öpücük bir sonsuzluk,
Her bakış bir ebediyet.

Ben, seni kaybettiğim o kazadan sonra bile
Sonsuzluğa aşık bir erkek gibi beklerim.
Çünkü aşk, bir kapı değil, bir yaşam biçimidir.
Seninle her kapıyı aşmak,
Her kapıda seni bulmak…

Bu yedi kapının ardında
Sadece sen varsın.
İşte benim cennetim,
İşte benim aşkım…