Bir sabah, hiçbir şey planlamadan uyanmıştım
Hayatın bana borçlu olduğu bir anlam var sanıyordum
Oysa borçlu olan bendim
Kaybettiklerime, sustuklarıma, söyleyemediklerime
Kalbim, yarım kalmış bir cümlenin ortasında bırakılmış gibiydi
Nokta koyamayan bir adamın yorgunluğu vardı üstümde
Ben, yanlış zamanda susmuş birinin doğrularıyla yaşıyordum
Sonra seni gördüm
Ne bir işaret vardı gökyüzünde
Ne de kaderin dramatik bir hazırlığı
Sadece bir an…
Ve o anın içine sığmayacak kadar büyük bir cesaret
Düşünmeden konuştum
Çünkü düşünsem korkacaktım
Korksam kaçacaktım
Kaçarsam, yine kendime yakalanacaktım
Sen şaşırdın
Ben daha çok şaşırdım
Çünkü ilk kez kalbim, aklımdan hızlı davranmıştı
İnsan bazen en büyük kararlarını
Hiç tanımadığı bir gülüşe emanet eder
Ben ettim
Hem de gözümü kırpmadan
Sonra günler geçti
Birbirimizi tanımaya çalışırken
Aslında kendimizi çözüyorduk
Sen bana sabretmeyi öğrettin
Ben sana kalmanın da bir cesaret olduğunu
Benim içimde hâlâ kırık bir şeyler vardı
Sen onları onarmaya çalışmadın
Sadece yanında yer açtın
İşte o zaman anladım
Aşk bazen düzeltmek değil, birlikte taşımaktır
Geceleri düşündüm
Bu kadar hızlı başlayan bir şey
Bu kadar derin olabilir mi diye
Cevabı sende buldum
Çünkü sen hız değil, anlamdın
Ben geçmişin ağırlığıyla yürüyen bir adamdım
Sen geleceğe bakan bir kadın
Bir yerde buluştuk
O yer, ne dün ne yarındı
Sadece “biz”di
Sana alışmak değil bu
Sana varmak gibi
Uzun bir yolun sonunda değil
Tam ortasında durup
“İşte burası” demek gibi
Şimdi biliyorum
İnsan bazen hiçbir plan yapmadan
Hayatının en doğru yerine yürür
Bazen en büyük aşk
Bir anlık deliliğin içinden doğar
Ben o deliliği seçtim
Çünkü ilk kez aklım değil
Kalbim doğruyu söyledi
Belki bir gün
Her şey yeniden dağılırsa bile
Şunu bil
Ben seni bir ihtimal olarak değil
Bir karar olarak sevdim