Anladım Habib Abim
iyi akşamlar şimdiden

@kyle-
Genelde öyle oluyor. Çok bir zaman dilimi olmadığı için yapmadık.

Bu kurula itiraz hakkım yok mu

Habib Abim
böyle bir durumda günün şiiri seçilmeye aday ikinci bir şiir güne seçilmiyor mu hani sık denk gelinen bir durum değil

iyi akşamlar

Paylaşılan şiir, tema ve tekrar yapısı bakımından benzer bir duyarlılığa sahip olabilir; ancak içerik, imge dünyası ve söyleyiş bütünüyle farklı bir şiirsel hat izlemektedir. “Müptelasıyım” tekrarının kullanımı, belirli bir esere değil, ortak bir duygu hâline ve şiir geleneğinde sıkça başvurulan bir ritme dayanmaktadır.
Rüzgârın saçta ya da omuzda başlaması, kahve, yağmur, bekleyiş gibi imgeler; tekil bir şiire ait değil, çağdaş şiirin ortak hafızasında yer alan evrensel sembollerdir. Bu nedenle söz konusu metin, doğrudan bir esinlenme ya da alıntı olarak değerlendirilemez.
Benzerlik hissi, niyetten değil; şiirlerin aynı duygusal iklimde buluşmasından kaynaklanmaktadır.

İlginize teşekkür ederim

Işığa Müptela
Rüzgâr omzuma dokunduğunda
bir kelimeyi değil, bir öğretiyi fısıldar,
çünkü her suskunluk
başlangıçta sözdü
ve söz
kalpte ağır ağır yürümeyi seçer.
Gece, yorgun düşüncelerimi toplar
kırık ekmek gibi avuçlarıma bırakır,
her parça
affedilmemiş bir yanımı çağırır
ama bilirim,
ışık karanlığa kızmaz
sadece orada durur.
Bir sigara dumanında
yarım kalan hesaplaşmalarım var,
taş atmadım kimseye
ama içimde çoğu kez
ilk taşı atan ben oldum kendime.
Ve yine de
bağışlanmanın
en sessiz mucize olduğunu öğrendim.
Geç kalınmış cümlelerim var,
zamanında söylenmeyip
dua niyetine içimde büyüyen.
Yan yana olup ayrı düşülen anlar gibi
iki yürek,
aynı sofrada
farklı yalnızlıkları bölüştük.
Kalabalık sofralarda
sessizce eksilen sandalyeler tanırım;
her biri
bir çarmıh gibi durur hatıramda,
üzerinde bir isim asılı
ama kimse yüksek sesle okumaz.
Beklemenin erkekçe sabrını bilirim;
tohum toprağın altında
sessizce çürürken
kimse ona güçlü demez
ama bahar
onu bilir.
Ben o sabrın
kök salan hâline müptelayım.
Güçlü görünürken içte büyüyen kırıklar
en çok geceleri konuşur benimle,
çünkü gece
yargılamaz,
sadece dinler.
Ve insan
dinlendiği yerde
yeniden doğrulur.
Alışılmış gidişlerin ardından
sessizce kapanan kapılar var,
kilitlenmezler;
sadece geri dönmeyenler içindir
o sessizlik.
Yine de kapının ardında
bir ışık sızar
çatlağından umudun.
Kimse duymadan içilen keder
şarap değildir
ama insanı sarhoş eder;
dünyaya değil
hakikate.
O an anlarsın:
yük hafiflemez
taşınmayı öğrenir.
Geceye emanet edilen dualarım var,
yüksek sesle değil,
“olsun” diyerek edilen.
Çünkü bazen
kabul
en büyük inançtır.
Bir tebessümle ayakta kalabilmeye,
az konuşup çok hissetmeye,
dokunmadan sahip çıkmaya müptelayım.
Çünkü sevgi
her zaman dokunmaz,
bazen sadece
yanında yürür.
Her sabah hayata yeniden
“tamam” demeyi öğrendim;
çünkü diriliş
bir günle sınırlı değil,
her sabah
yeniden başlar.
Ve bütün bu yükle
dimdik durabilmenin sırrını
şurada buldum:
İnsan
gösterişle değil,
anlamla doğrulur.
Ben;
gürültüden değil derinlikten beslenen,
yargıdan değil merhametten yana olan,
sevmeyi bağırarak değil
taşırarak bilen
bir kalbin
ışığına
müptelayım.


Doğan Çeçen

Okuduğunuz şiir bu şiirin özetidir

Işığa Müptela
Rüzgâr omzuma dokunduğunda
bir kelimeyi değil, bir öğretiyi fısıldar,
çünkü her suskunluk
başlangıçta sözdü
ve söz
kalpte ağır ağır yürümeyi seçer.
Gece, yorgun düşüncelerimi toplar
kırık ekmek gibi avuçlarıma bırakır,
her parça
affedilmemiş bir yanımı çağırır
ama bilirim,
ışık karanlığa kızmaz
sadece orada durur.
Bir sigara dumanında
yarım kalan hesaplaşmalarım var,
taş atmadım kimseye
ama içimde çoğu kez
ilk taşı atan ben oldum kendime.
Ve yine de
bağışlanmanın
en sessiz mucize olduğunu öğrendim.
Geç kalınmış cümlelerim var,
zamanında söylenmeyip
dua niyetine içimde büyüyen.
Yan yana olup ayrı düşülen anlar gibi
iki yürek,
aynı sofrada
farklı yalnızlıkları bölüştük.
Kalabalık sofralarda
sessizce eksilen sandalyeler tanırım;
her biri
bir çarmıh gibi durur hatıramda,
üzerinde bir isim asılı
ama kimse yüksek sesle okumaz.
Beklemenin erkekçe sabrını bilirim;
tohum toprağın altında
sessizce çürürken
kimse ona güçlü demez
ama bahar
onu bilir.
Ben o sabrın
kök salan hâline müptelayım.
Güçlü görünürken içte büyüyen kırıklar
en çok geceleri konuşur benimle,
çünkü gece
yargılamaz,
sadece dinler.
Ve insan
dinlendiği yerde
yeniden doğrulur.
Alışılmış gidişlerin ardından
sessizce kapanan kapılar var,
kilitlenmezler;
sadece geri dönmeyenler içindir
o sessizlik.
Yine de kapının ardında
bir ışık sızar
çatlağından umudun.
Kimse duymadan içilen keder
şarap değildir
ama insanı sarhoş eder;
dünyaya değil
hakikate.
O an anlarsın:
yük hafiflemez
taşınmayı öğrenir.
Geceye emanet edilen dualarım var,
yüksek sesle değil,
“olsun” diyerek edilen.
Çünkü bazen
kabul
en büyük inançtır.
Bir tebessümle ayakta kalabilmeye,
az konuşup çok hissetmeye,
dokunmadan sahip çıkmaya müptelayım.
Çünkü sevgi
her zaman dokunmaz,
bazen sadece
yanında yürür.
Her sabah hayata yeniden
“tamam” demeyi öğrendim;
çünkü diriliş
bir günle sınırlı değil,
her sabah
yeniden başlar.
Ve bütün bu yükle
dimdik durabilmenin sırrını
şurada buldum:
İnsan
gösterişle değil,
anlamla doğrulur.
Ben;
gürültüden değil derinlikten beslenen,
yargıdan değil merhametten yana olan,
sevmeyi bağırarak değil
taşırarak bilen
bir kalbin
ışığına
müptelayım.


Doğan Çeçen

Okuduğunuz şiir bu şiirin özetidir

Emeğe ve hassasiyetinize teşekkür ederim.
Şiir; aynı çağın rüzgârında yürüyen kalemlerin zaman zaman benzer duraklara uğramasıdır.
Kimi suskunluğu, kimi sükûneti, kimi de müptelası olduğu hâlleri yazar.
Bu metin, kendi yaşanmışlığımın ve iç dünyamın bir izdüşümüdür; niyeti de sınırı da budur.
Benzer duyguların farklı kalplerde yankılanması mümkündür ve edebiyatın tabiatı biraz da buradadır.
Okuyan her göz, yazılanı kendi vicdanıyla tartar.
Kalemim, niyetimden başka bir yere ait değildir.
Saygıyla.

Siz bunu yönetimle paylaştınız mı yönetim bu durumlara karşı hassastır.

Teşekkür ederim

Ne mutlu ki o ılık doluluk hâli, kelimelerin değil kalbin yerini bulduğunu gösteriyor.
Sevginin dayanılacak tek şey olduğunu hatırlatan her dize, biraz daha insan kılıyor bizi.
Yüreğinize sağlık.

Teşekkür ederim

Saygılarımla

Teşekkür ederim
Okuyan yüreğe saygılarımla

Bu güzel ve içten takdir için gönülden teşekkür ederim.
Şiirin güne değmesi, böylesi kıymetli sözlerle daha da anlam buluyor.

Bu güçlü ve ince okuma için yürekten teşekkür ederim.
Dizelerin ayakta durması, şiirin vakarı; okurun kalbinde karşılık bulduysa ne mutlu.
Güne düşen söze kıymet katan da işte böyle dikkatli bakışlardır.

Bu kıymetli yorumunuz için yürekten teşekkür ederim.
Sessiz eksilen sandalyelerdeki boşluğu, bağırmadan anlatabilmek niyetimdi; sizin bunu böyle okumanız en büyük karşılık.
Kalabalıklar içinde yalnız kalan modern insanın iç sesine dokunabildiysem ne mutlu bana.

Sağ olun, var olun.

Okuyan yüreğe teşekkür ederim

Saygılarımla

Ve aleyküm selâm
Niyetiniz duadır, kaleminiz şükürdür.
Yazdıran da, okutan da, anlayış veren de O’dur.
Kaleme öğreten Rabbimize hamd,
Söze hikmet, gönle feraset veren Allah’a şükürler olsun.
Duanız kabul, yolunuz aydınlık olsun.
Selâm ve muhabbetle…