Koridorun ışıkları
geceyi bile susturuyordu.
On yıl boyunca
ölümün yüzüne baktım;
her defasında
başka bir sessizlik düştü önüme.
​Ama o gün
ölüm, bir annenin ardından
kapının eşiğinde bekliyordu.
​Oğlu oradaydı.
​Dünyanın bütün kelimeleri
onun cebine sığmayacak kadar büyüktü;
ama annesinin ayak seslerini
bin kalabalığın içinden seçebilirdi.
​Yanına yürüdüm.
​Bir cümle vardı aramızda,
söylenirse çocukluğunu da
yaralayacak.
​“Annen…”
​Sustum.
​Bazı kelimeler
insanın ağzında değil,
vicdanında ağırlaşır.
​“Artık yok.”
​Gözlerini kapıya çevirdi.
​Sanki ölüm
yanlış odaya girmişti.
​Birazdan kapı açılacak,
annesi çıkacak,
günün bütün karanlığını
iki eliyle toplayıp
“Buradayım,” diyecekti.
​Sonra bana baktı.
​“Annem şimdi
eve gelmeyecek mi?”
​O soruyla
koridorun bütün duvarları
bir anda üstüme kapandı.
​Yıllardır ölüm anlatıyordum insanlara;
ilk kez
ölümün bir insandan çok
bir eve girdiğini gördüm.
​Çocuk sustu.
​Cebinden
buruşmuş bir kâğıt çıkardı.
​Annesinin el yazısıydı.
​“İlaçlarını içmeyi unutma.
Akşam seni bekliyorum.”
​İki satır…
​Bir annenin
ömründen geriye kalan
küçük bir nöbet.
​Kâğıdı avuçlarının arasında tuttu.
​Sanki buruşturulan kâğıt değil,
annesi kaybolmasın diye
hayatın ucunu sıkıyordu.
​Sonra yine kapıya baktı.
​Kapı sustu.
​Akşam,
henüz gelmeden
yetim kalmıştı.
​Ve çocuk,
dünyanın en ağır cümlesini
neredeyse nefessiz söyledi:
​“Ben eve gidince…
annem beni bulamazsa
korkar.”
​O an
ölümün bir bedeni değil,
bir düzeni gömdüğünü anladım.
​İlaç saatlerini,
sofradaki karşılığı,
kapının arkasındaki sesi…
​Bir annenin
her akşam bıraktığı
küçük ışıkları.
​Çocuk eve dönecekti.
​Anahtar yine cebinde olacaktı.
Kapı yine açılacaktı.
Duvarlar yerinde duracaktı.
​Ama içeride
onu bekleyen hiçbir şey
“Ben buradayım” demeyecekti.
​Ve belki de
insanın başına gelebilecek
en büyük sessizlik buydu:
​Bir eve girersin…
​Her şey yerli yerindedir.
​Sadece
​annen yoktur
​Alper KARAÇOBAN