Nasihatimdir sana, ey ela gözlüm
Taşlaşmasın kalbin, zalimleşmesin
Büyük sözler etme, gün gelir sen de.
Bir sızı düşer de yüreğine birden
Uykuların kaçar uzun gecelerde
​Dört duvar arasında sabahı gözlersin
Zaman durur sanki, durur saatler.
Dalınç bir noktaya kilitler gözlerini,
Aniden çınlar kulaklarında bir ses
Çaresizliğinle baş başa kalırsın
Sadece kendi yangınına yanarsın
​Yapmak istediklerin yarım, hevesin eksik..
Derin bir nefes çekersin sigarandan
Düşer kor yüreğine, cayır cayır yanarsın.
​Katılaşmasın yüreğin ela gözlüm;
Günün birinde anlarsın sevmenin değerini.
Ama o gün gelince...
Güneş doğsa da pencerenden içeri,
O taşlaşmış kalbine ışık giremez.
Anlarsın her şeyin nasıl da boş olduğunu.
​Bir tek sesini duyabilmek için sevdiğinin,
Vurursun başını amansız duvarlara;
Derinden hissedersin çaresizliğin sızısını
​Gitgide uzaklaşır batan güneşle sesin,
Başlar karanlığa o upuzun yolculuk.
Amansızdır geceler, merhametsizdir soğuklar...
Yıldızlardan fal tutarsın kimsesiz gökyüzünde,
Gözlerin elem doludur, dudakların ıslak.
​Alev alır ellerin, ufuk nasıl yanarsa akşamüstü,
Öyle yanarsın...
Ve sen de anlarsın ela gözlüm,
Sevmek neymiş, bir gün mutlaka anlarsın
​Ne kadar kaçsan da kendi gölgenden
Kaçamazsın içindeki o sessiz çığlıktan
Gururun bentleri yıkılır birer birer
Gözyaşın yıkar o mağrur duruşunu.
​Gece çöktüğünde yalnızlığın üstüne,
Sığınacak tek bir liman ararsın.
Oysa zaman geçmiş, tren çoktan kalkmıştır;
Avuçlarında sadece bir avuç kül kalır.
​Şimdi söyle ela gözlüm,
Değdi mi yüreğini taş yapmaya?
Değdi mi bir sevgiyi hiçe saymaya?
​Güneş yine batar, ufuk yine yanar...
Ama sen, o yangının tam ortasında,
Bir daha asla ısınamayacak olan kalbinle
Sevmenin ne demek olduğunu
Artık çok geç de olsa anlarsın.

YEŞİLIRMAK