Varsın boyu uzamasın mısraların,
Gölgenin yorulduğu yerde, bırak dizeler dinlensin.
O vahşi kanyonların kuytusunda saklı duran
Kadim bir nehir elbet bir gün sesini bulacaktır.
​Çatırdasın varsın o modern cesaretin kemikleri,
Yalancı çardakların apaklığına inat,
Kendi karanlığında dürüstçe üşüyen kalbin,
Sahte tiyatrolardan çok daha soylu, çok daha pak.
​Kapat kapılarını o kısık ıslıkların ayazına,
Bozkırın altındaki tohum bilirse baharı bilir.
Beklediğin o yaz güneşi uzaklarda değil,
Kendi göğsünde sakladığın o son gözdedir.
Güneşin veda vakti, gölgeler uzadığında,
Kapım aralık kalacak, senin gelişine.
Unutulmuşluk değil bu, bir "bekleyiş" sadece,
Tıpkı denizin kıyıya dönen her dalgası gibi.
​Yıllar, dediğin nedir ki?
Avuçlarımdaki tuzun hüznü geçecek,
Sen geldiğinde, o yosun yeşili gözlerinde,
Yıldızlar yeniden yerini bulacak.
​Korkma sakın, kapım kapalı değil sana,
Omuzum, yorgun başını bekleyen bir liman.
Fısıltın, rüzgarın en içli bestesi olacak,
Ve biz, yarım kalan o Cumartesi şarabını,
Yakamozların şahitliğinde, yeniden paylaşacağız.
​Gönlümün eşiği sana hep açık;
Çünkü sevgi, zamana değil,
Uçurtmaların özgürlüğüne sığınan soylu karanlık
YEŞİLIRMAK