bir rüzgâr,
bir rüzgâr daha doluyorum çıplak tenime

sol yanımın enkazında
uğuldayan bir ayazın üstüne,
yarım kalmışlığın küllerinden,
gurbeti teğellediğim
yırtık bir aba seriyorum

kor yalnızlığın tütsüsü yükselirken dağlara,
yorgun yüreğim,
her renginde biraz daha sararıp solduğu
güzle aynı dili konuşuyor

tozlu portrelere emanet ettiğim gülüşünü

yaban güllerinin yapraklarına işlediğim kokunu

ruhumun
buz tutmuş mahzeninde
sakladım


ne zaman bir türkü
göğsüme çarpıp kırılsa,
zaman da kırılıyor

adımlarım
senin gurbetine sürgün

bir zamanlar
ruhuma yağmur olan o sesi ararım
artık uğramıyor
duvarlarımın sessizliğine

herkes
kendi gecesine çekildiğinde,
ay,
penceremde
sessiz bir derviş gibi diz çöker

ve gözlerin...
sessiz bir sızı olup
göğsüme yerleşir

gece,
karanlığını
en zayıf kaburgama yaslar
ben,
kahrımla sevgim arasında
ilmek ilmek sökülürüm

zaman,
kederi dokuyor
acıyan yanlarıma

lime lime olmuş sevdam,
çürüdü sandığım yara,
toprağın altında
kök salmış bir zehir gibi,
her gece
bir başka yerimden
yeniden doğuyor

acımtrak düşlere gebe gecelerde,
sırrını çözemediğim sözler ise
nasırlı parmaklarımın ucunda,

kanadını geceye çırpan kuşlar gibi
çırpınıyor

ve ben,
her mısrada,
biraz daha
yokluğunu giyiniyorum.