"İblis bile köşesine çekilmiş hayretle insanı izliyordu.
Çünkü biliyor ki çırağı,
Ustasını çoktan geçti."
"Beni düşürdüğün kuyu o kadar karanlıktı ki,
Şeytan bile aşağı bakmaya cesaret edemedi."
"Bana öyle bir darbe vurdun ki,
Kötülüğün mucidi bile
Senin yanında masum kaldı."
"Cehennemi uzakta aramaya gerek yok.
Meğer en güvendiğimiz insanların gölgesinde yaşıyormuşuz."
Bir sınır vardı elbet,
Kötülüğün de bir sınırı,
Geceyi boyayan o en koyu karanın bile.
Ama insanın insana açtığı o derin yara,
Sığmadı Ne tarife, Ne kitaba, Ne dile.
Şeytan kapıda durdu,
İzledi uzaktan sessizce,
Baktı tahtından kopan o devasa kibire.
"Ben bile," dedi,
Ben bile "akıl erdiremedim bu gidişe,
Ben bile kıyamazdım bir canı böyle ezmeye."
Sırtındaki yaralar,
Tanımadığın ellerden değil,
En güvendiğin gölgenin zehirli hançeriydi.
Şimdi varsın yansın dünya,
Varsın eğilsin başlar,
Senin vicdanın temiz,
Onlarınsa kalbi taştan beterdi.
Aleyna Irmak