Gurbet Onda

​Gurbet dedikleri o soğuk, o dilsiz diyar,
Ayaklarının bastığı, dilini bilmediğin topraklar mıdır?
Yoksa gönlünün ait olduğu o tek aziz canın,
Fersah fersah, şehirler boyu uzağında kalmak mı?
Gurbetin soğuk yeli vururken pencereme, içimden yükselir ses:

Toprak gurbet sayılmaz, insanı insan kılan candır;
Asıl gurbet, cananından ayrı düşüp nefes almaktır.
Ondan uzakta geçen her gün, ömürden çalınan bir zindandır.
Aşk onda gurbeti memleket eyleyip susmaktır...

​Hasretle örülmüş bir gurbet akşamının tenhasında,
Sılayı ve o ela gözleri düşünürken sızlayan sol yanın mıdır?
Yoksa o mukaddes sızının bile bir gün eskiyip
Alışkanlığa dönüşmesinden korkan o dertli aklın mı?
Kalemim kağıda küsüyor bu korkunun ağırlığından, cevap net:

Sol yanın sızısı şereftir, o sızı hiç eksilmez;
Asıl korku, kalbin o büyük yangına alışmasıdır.
Ama korkma ey deli gönül, otuz yıl sönmeyen ateş kül olmaz.
Aşk onda o sızının hiç eksilmemesi için yalvarmaktır...

​İnsan bazen kendi yurdunda da bir yabancı gibi kalır mı?
Kendi memleketinde insanı öksüz kılan o içindeki sürgün müdür,
Yoksa yaban ellerde, her köşe başında onun hayaliyle çarpışıp
Kendi yolunu, kendi izini, kendi aklını kaybetmesi mi?
Geceyi bölen bir iç çekişle dökülüyor kelimeler:
İçindeki sürgün büyüktür, nereye gitsen seninledir;
Ama gurbette her sokakta onu görüp kaybolmak var ya,
İşte o, yurtsuz kalmanın, aklı aşka teslim etmenin resmidir.
Aşk onda onun hayalinde kaybolup kendini unutmaktır...

​Vuslatın o buram buram tüten kokusu nerededir?
Sılada bahar vakti açan o ilk çiçeğin taç yaprağında mı,
Yoksa gurbetin en zifiri gecesinde pencerene vuran yağmurun
Topraktan söküp getirdiği o tanıdık, o aşina kokuda mı?
Ruhum o kokunun peşinde bir derviş gibi dönüyor:
Sıla çiçeği güzeldir ama hasretin yağmuru başkadır;
Gurbette pencerene vuran her damla, onun nefesidir.
O aşina koku, mesafeleri yırtıp gelen vuslatın ta kendisidir.
Aşk onda o kokuyu bir nefeste içine çekip yanmaktır...

​Gurbetin o amansız bağrında geçen koca otuz küsur yıl mı
Daha çok eksiltir, daha çok ihtiyar kılar şu fani insanı?
Yoksa memlekette geçirilecek o tek bir mukaddes dakikanın
Hayaliyle, ümidiyle yaşlanan o yorgun, o garip yürek mi?
Zamanı durduran o acı cevap kalbime saplanıyor:
Yıllar eksiltmez insanı, gurbetin takvimi işlemez aşkta;
İnsanı yaşlatan, o tek bir dakikalık kavuşma hayalidir.
Ümitle beklemek, gurbeti ömür boyu sırtında taşımaktır.
Aşk onda o bir tek dakika için koca bir ömrü feda etmektir...

​Sıla hasretiyle buram buram yanan deli bir gönüle
Hangi teselli kar eder, hangi tabip merhem sürer?
Yolların kısalması, haritaların küçülmesi mi ferahlatır kalbi,
Yoksa o devasa mesafelerin aşka kattığı mukaddes vakar mı?
Şiirlerin efendisi gibi duruyor karşımda duru cevap:
Yollar kısalmaz, haritalar yalandır sevdalıya;
Kalbe ferahlık veren, mesafelerin aşka diz çökmesidir.
Uzaklık sevgiyi büyütür, ona sarsılmaz bir vakar yükler.
Aşk onda aradaki yollara baka baka onu kutsamaktır...

​Gurbet gecelerinde masaya dökülen her sitemkar mısra,
Sıla toprağına, o yar sokağına düşen bir can suyu mudur?
Yoksa şairin kendi içindeki o amansız yangını
Bir an olsun söndürmek için gözünden döktüğü kanlı yaş mı?
Mürekkebim kuruyor, feryadım arşa ulaşıyor bu sualle:
Can suyu gurbete düşmez, o mısralar yarin bağına açar;
Fakat şair canı yandıkça yazar, yangın sönmez, harlanır.
Yazılan her satır, o büyük yangına üflenen yeni bir nefestir.
Aşk onda kendi yangınında mısra mısra kül olmaktır...

​Söylesene ey dertli kalem, gerçek gurbetlik hangisidir?
Sevdiğinden yüzlerce kilometre uzakta, ayrı şehirlerde yaşamak mı?
Yoksa yan yana, diz dize iken bile araya giren
O görünmez, o geçilmez, o amansız gurbet duvarları mı?
En ağır darbe bu sekizinci sualden geliyor göğsüme:
Yollar yürünür biter, kilometreler aşka vız gelir;
En büyük sürgün, yan yanayken araya örülen o dilsiz duvardır.
Göz gözeyken gurbeti yaşamak, ölümden de beter bir intihardır.
Aşk onda o duvarları bile onun hatırasıyla öpüp sevmektir...

​Gönül defterinde adı "deli şair" diye yazılan biri için
Bu yalan dünyadaki en büyük, en acı sürgün hangisidir?
Aklın o dar, o sığ sınırları içinde hapis kalmak mı,
Yoksa sevdanın gurbetinde bir ömür boyu yurtsuz, yuvasız kalmak mı?
Ruhum prangalarını kırıyor bu sorunun şerefine:
Aklın sınırı hapishanedir deliye, şair akılla iş yapmaz;
Sevdanın gurbetinde yurtsuz kalmak ise en büyük krallıktır.
O sevdada evsiz kalanın yurdu, yarin o tek bir bakışıdır.
Aşk onda o yurtsuzlukta ebedi bir yuva bulmaktır...

​Son sual, gurbetin bağrında tüten o vuslat dumanı...
Söyle ey kalbim, bu amansız duman bir gün elbet diner mi?
Yoksa o duman, her nefes alışta ciğeri kavuran,
Gönül hanesinde ebediyen tütecek kutsal bir ocak mıdır?
Gurbetin sessiz gecesine son mühür vuruluyor:
O duman dinmez, dindiği an şair ölür, sevda biter;
O duman, göğsün ortasında yanan o mahşeri ocağın nişanesidir.
Nefes aldıkça kavurur içini, ama insan o dumanla nefes bulur.
Aşk onda o dumanla boğulup, o dumanla yeniden doğmaktır...