0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
37
Okunma
nenem derdi bir karasatı varmış
kuyu başında saçları çözük ağlarmış
gelin gitmiş bir dağ köyüne yağmurda
geri dönmemiş bir daha ne mektup ne haber
ben de bir karasatı biriktirdim içimde
mutfağın en karanlık rafına koydum
turşu kavanozlarının arkasına
kimse görmesin diye kimse sormasın diye
karasatı geceleri iner sofraya
tabağıma bir avuç keder koyar sessizce
ye der bu senin payına düşen
herkesin bir karasatısı vardır cancağızım
sildim tozunu aynaların karasatı geçmesin
sürdüm kapı eşiğine tuz karasatı girmesin
ama o zaten içerdeydi baştan beri
benim adımla doğmuş benim sütümle büyümüş
ilkokuldan beri kaderim
nenem öldü karasatı kaldı bana
bir gün ben de birine bırakacağım onu
belki bir kıza belki bir şiire
bu yük böyle taşınır gibi değil
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
