​Aşk Sana Benzer

​Aşk sana benzer sevgili...
Kimsenin bilmediği, akıl erdiremediği bir lisanın
En sessiz, en can yakan kelimesidir gurbet.
Adımın yanına adını yazamadığım o sürgün şehirlerde,
Sokak sokak, kaldırımlara çarpa çarpa yürürüm.
İçime çektiğim her nefes, ciğerime batan bir cam kırığı...
Toprağa düşen ilk yağmurun kokusunda,
Gırtlağıma tıkılan o hıçkırıklı düğümde
Aklımı yitire yitire, kavrula kavrula ararım seni.

​Sevda dediğin, bir kuşun kanadında taşınmıyor artık;
Gözlerimin tam ortasına çöküyor ağır gölgesi.
Gökyüzü som gümüş bir tepsi kadar soğuk,
Ve ay,
Senin yüzünden bir parça koparmış gibi mağrur,
Bana yokluğunu fısıldayarak süzülüyor geceden.
Yıldızlar birer birer sökülüyor karanlığın bağrından,
Her biri kanlı bir ah gibi düşüyor, yakıyor ömrümü.

Birden su tutuşuyor, kıyamet kopuyor denizlerde!
Sular çıldırıyor, dalgalar bağırıyor geceye.
Denizin kalbinde patlayan o fırtınalı yakamoz,
Gözlerinin kıyısına vuran kor bir ışık dalgası gibi...
Ne dokunabiliyorum çıldırmadan, ne vazgeçebiliyorum ölmeden.
Karanlığın ortasında parıldayan bir mucize gibi tutuyorsun,
Ruhumu söküp alıyorsun bedenimden,
Yakıyorsun içimdeki bütün dünyayı...

​İşte böyle bir divanelik seni sevmek;
Ne sıla kalıyor geriye, ne akıl, ne de diri bir beden.
Suda kül olan yakamoz,
Gökte kanayan ay,
İçimde dünyayı yakacak olan o devasa yangın...
Hepsi geceyi yaran tek bir çığlıkta birleşiyor:
Aşk sana benzer!