Enkaz

Zaman dondu o gece.
Düzce’nin üstüne kapandı gökyüzü,
Saatler sustu,
Şehir sustu,
Bir tek içimdeki o çocuksu çığlık susmadı.

​Her yer kar, her yer buz kesmiş bir karanlık...
Yıkılan taş duvarlar değildi sadece,
Üstümüze çöken, o koskoca bir geçmişti.
Ama bilirsin,
Betonun soğuğu işlemez sadakatle çarpan bir kalbe.


​Ben seni sarayların şatafatında,
Yaz baharın rehavetinde sevmedim ki...
Ben seni bu kara kışın tam ortasında,
Yıkıntılar arasında, nefes nefese,
Gözlerinin o ilk ve son sıcaklığında buldum.l

​Buranın takvimi o deprem gecesinde durdu,
Zaman sadece senin adınla akıyor artık.
Hafızamdan silinen bunca yüz, bunca telaş arasında
Bir tek senin suretin taze,
Bir tek senin hayalin ayakta.

​Varsın dondursunlar bütün nehirleri,
Yolları kapatsınlar,
Bizi bu beyaz yalnızlığa mahkûm etsinler.
Göğsümde saklı duran o yangın,
Bu kışı da devirir, bu ömrü de...


​Çünkü aşk;
Her şey yıkıldığında bile,
"Buradayım" diyebilmektir o enkazın altından.
Sessizce,
Ama dimdik...