Bir akşam üstüydü, gün eğiliyordu,
Gölgesi düşüyordu eski yolların.
Bir ben kalmıştım sessizce bekleyen,
Bir de içimde susmayan çocukluğumun.

Yolların ucunda gözüm kaldı hep,
Geçen onca yılın ardından bana
Bir avuç hatıra, kırık bir tebessüm,
Bir de söyleyemediğim sözün kaldı hep.

Kuşlar göç eyledi uzak ellere,
Selamın karıştı kuru yellere.
Sordum seni eski geçen günlere,
Bir mahzun bekleyiş yüzüm kaldı hep.

Ne bir sitem ettim ne de darıldım,
Adını gecelerin içine sakladım.
Kalabalıklar içinde kaybolurken,
Kendi sesimi bile zor duydum artık.

Bir okyanusun ortasında gibiydim,
Dalgalar vurdu geçmişimin kıyılarına.
Herkes bir şeyler buldu hayatında,
Ben daldım kaybettiğim yılların sularına.

Aradığım belki de sen değildin,
Belki de çocukken bıraktığım bendim.
Bir oyuncağın, bir gülüşün,
Bir annenin sıcak eliydi derdim.

Ne zaman gökyüzüne baksam,
Bir yıldız düşerdi eski gecelerimden.
Sanki küçük bir çocuk koşardı bana,
"Unuttun beni" der gibi gözlerimden.

Ne mevsim yerinde kaldı,
Ne eski yollar aynı kaldı.
Zaman herkesi alıp götürdü de,
İçimde bir yer hâlâ aynı kaldı.

Adını anınca içimde sızlar,
Küllense de bazı yaralar yanar.
Çünkü bazı sevdalar bitmez insanla,
Sadece sessizce derine batar.

Ne sana varıldı, ne senden geçtim,
Yılları ardından sessizce içtim.
Herkes büyüdü de ben aynı kaldım,
İçimde bir çocuk seni sakladı.

Şimdi dönüp geçmişime bakıyorum,
Bir uçurum kenarında eski bir yol.
Kendimi arıyorum kayıp yıllarda,
Belki de kaybettiğim en güzel halim o.

Ve anladım ki....

Bazı insanlar gitmez aslında,
Sadece içimizde bir odaya çekilir.
Bazı çocukluklar ölmez hiçbir zaman,
Sadece büyümeyi sessizce bekler.

Ne kaldı şimdi diye sorarsan bana...

Bir avuç yaşanmamış hayal,
Bir ömür susturulmuş sözler,
Ve derin bir denizin dibinde
Kendi çocukluğunu arayan
Yorgun bir kalp kaldı...