En çok geceye yakışır yalnızlık dediysek,
Öyle süslü salonların, fiyakalı barların edebiyatı değil bu.

Bayağı bildiğin, kıç kestiğin o soğuk mutfak mermeridir.
Çayın bardağa dökülürken çıkardığı o tek tabanca ses,

Ve buzdolabının o lanet motor gürültüsüdür.
Gündüzün o yapış yapış kalabalığını fırlatıp atarsın ya kapının ardına,
İşte o an başlar asıl ayin.

Gündüz yalan söyler de insan kendine,
Gece yemez o numaraları...
Sıkar gırtlağını adamın.

Sonra bir sessizlik çöker odanın köşelerine,
Eski bir tiyatro sahnesi gibi ağır ağır kararır ışıklar.
Hatıralar, o tozlu kutulardan çıkıp yayılırlar halıya.
Hiç okunmamış mektuplar, yarım kalmış o uzak kasaba yazları,
Ve birinin yüzünde unuttuğun o çocuksu gülüş...
Gece, yalnızlığın en dürüst aynasıdır çünkü;
Sana kim olduğunu değil, kimsiz kaldığını fısıldar usulca.
İpek bir şal gibi sarınır mısın o sızıyı,
Yoksa dumanı tüten bir sigarayla mı geçiştirirsin geçmişi?

Geçiştirilmez ulan, geçiştirilmez!
Giden gitmiştir, kalan ise o enkazın altında tek başına demlenir.

Ağlayacaksan da bu saatte ağlayacaksın işte, kimseler görmeden.
Öyle burnunu çekip çocuk gibi sızlanmak da yakışmaz bize.
Yalnızlık dediğin biraz da kendi gölgenle rakı içmektir.

Mezen mi eksik?

Koyarsın masaya o enkazdan kalan bir iki parça anıyı,
Çarparsın kadehini duvara,
"Şerefine" dersin, "yaşadığımız o delice kavgaların şerefine!"

Bırakın o ucuz tesellileri, o yavan yarınları!
Biz geceye sığınmışız bir kere, kapılar sürgülü.
Ne bir gelen bekleriz bu saatten sonra,
Ne de gidecek bir yolumuz kalmıştır geride.

En çok geceye yakışır yalnızlık sevgilim, en çok geceye!
Çünkü gündüzün makyajı akar, dökülür o yalan maskeler.
Biz bu karanlığın en hakiki, en çıplak yerindeyiz şimdi.
Gözlerimiz kör olana dek sevdik ya birbirimizi,
Şimdi bu zifiri yalnızlık...
Bize bu dünyadan kalan o en asil, o en helal mirastır!

Ve sabaha karşı...
Odanın tavanına vuran o ilk gri ışıkta,
Yalnızlık, usulca toparlar bavulunu.
Ama gitmez...
Sadece bir sonraki geceye kadar,
Yatağın altına saklanır sessizce.