​Adanmış

​Zamanın durduğu o ilk günden beri,
Gözlerinin ufkuna yürür ayaklarım.
Geriye dönmeyi hiç düşünmedi bu gönül,
Sadece sana doğru açılır kapılarım.
Ne bir anlık hevestir bu, ne geçici bir rüya,
Zamanın ötesine uzanan bir bağlılıkla,
Sessizce büyüyen bir deryadır içimde.

​Her sabah ömrümün sayfasına adını yazarım,
Yorulmadan, bıkmadan, hep aynı inançla.
Yollar sarp dalgalarla, engellerle dolsun,
Benim pusulam sensin bu karanlık dünyada.
Bir adım, bir adım daha yaklaşmak için sana,
Siper ettim göğsümü her türlü cefaya;
Senin yolunda tükenmek, en büyük ödül bana.

​Karşımda duruşun öyle asil, öyle derin ki,
Sanki bu köhne dünyanın tek gerçeği sensin.
Seni korumak, seni sarıp sarmalamak ömrümce,
Geceme doğan en kutsal yemindir, bilesin.
Uğruna verilecek ne varsa verdim, vazgeçmedim;
Gururu, kibiri bir kenara bıraktım da,
Sadece senin gözlerindeki o huzuru seçtim.

​Bazen bir adım öne çıkıp göğüslerim acıyı,
Bazen durup beklerim sabrın en koyu demlerinde.
Çünkü bilirim ki sevda, aceleye gelmez;
İlmek ilmek işlenir sadakatin kalbinde.
Her yürüyüşüm sana, her duruşum senin için,
Bu hayat meydanında ne yaşarsam yaşayayım,
Sözüm sözdür, yeminim ilk günkü gibi taze.

​Varsın her şey feda olsun bu aşkın uğruna,
Kayıplar ne çıkar, sen kazandığım tek gerçeğimsin?
Yıkılsın duvarlar, savrulsun her bir yanıma,
Yeter ki son nefeste bana "gönüldaşım" desen.
Ben seninle tamamlandım, seninle buldum yönümü,
Bir ömür süren bu uzun, bu vakur yürüyüşte,
Senden başka bir menzil tanımadı bu yürek.

​Şimdi yine duruyorum o kutsal çizginin başında,
Gözlerim gözlerinde, kalbim tek bir ritimle atıyo,
Ne bir adım geri, ne bir anlık tereddüt;
Bu adam, senin olduğun o nihai noktaya kadar,
Tüm ömrünü sermeye hazır ayaklarının altına.
Son ana dek, her nefeste, her adımda,
Yalnızca seninle çarpacak bu mağrur dünya.