​MÜEBBET SEVDA

​Yüzyılların ötesinden kopup gelen bir rüzgârın, göğsümde daralan nefesi genişleten o muazzam gücüyle yazıyorum sana.
Bu şiir, bir adamın yüreğindeki en mukaddes yeminlerin, sana çarpınca nasıl birer şifalı yangına dönüştüğünün destanıdır.

​Ne adın var bu satırlarda ne de seni sınırlandıracak bir beşerî kelime…
Sen, ulaşıldıkça uzaklaşan o mukaddes ufkun, damarlarımdaki asil kanla birleştiği yersin.


​Karanlık çöktü mü dağların dik omuzlarına,
Yıldızlar birer mızrak gibi saplanır bağrıma.
Bir ses yükselir uzaktan, puslu vadilerin bağrından,
Alır feryadımı, taşır ta göklerin katına.
İşte o an, diz çökerim toprağın ve göğün ortasına,
Avuçlarımda bir yakarış büyür, senden yana, aşktan yana…

​Büyük bir sadakatle bağlandım senin görünmez gölgene,
Dişledim acıyı, tükürdüm kederi, adadım ömrümü senin tek bir gülüşüne.
Seni sevmek, yalçın kayalıklarda fırtınaya meydan okumaktır,
Seni sevmek, tek başına kahpe dünyaya kafa tutmaktır.
Gözlerin, karanlıkta yolumu bulan o keskin pusulam,
Sen benim her gece göğe yükselen en masum duam…

​Herkes bir teselli arar bu fani dünyada,
Oysa sen, bir kadından öte, bir gaye fısıldarsın ruhuma.
Adım adım yaklaştığım, yaklaştıkça benden uzaklaşan,
Ufuk çizgisinde parıldayan o muazzam, o kutlu sevdamsın.
Sen benim varılacak en son noktam, nihai hedefimsin!

​Seni bir nebze olsun sarabilmek ümidi,
Diri tutar içimdeki bu bitmek bilmeyen harbi.
Ne mücadelenin sonu vardır seninle ne de aşkın sınırı,
Sen ki, mağrurları dize getiren bir sevdanın en asil sırrı!

​Uzaklığın: Dağların ardındaki o görkemli zafer,
​Yakınlığın: Göğüs kafesimde çırpınan o deli keder.
​Varlığın: Erişilmez bir saray, fethi imkânsız bir kale,
​Aşkın: Beni benden alıp bırakan muhteşem bir şelale…

​Sana ulaşmak için feda edilir bin ömür, bin asır,
Sen kalbimin fethettiği, ama asla esir alamadığı o büyük gizem…


Bir sabah, tam da bitti dendiği yerde her şeyin,
İçimde bir isyan bayrağı açılır, rengi gözlerinin.
Karanlık dünyama aniden doğan bir güneş gibi,
O kutlu limandan fırlayan o ilk kıvılcım gibi,
Dokunursun esaret zincirleriyle kelepçelenmiş ruhuma.

​Bir uyanış gibidir seni içimde hissetmek,
Yıkılmış, yakılmış bir şehirden yeniden abideler dikmek!
Aşkın, teslimiyeti reddeden o çelikten iradedir,
Seni sevmek, bu köhne dünyaya karşı bir ihtilaldir!

Prangalar vursalar da bileklerime, prangalar kâr etmez,
Seni özgürce seven bir yüreğe, ölüm bile hükmedemez.
Bendimi çiğner aşarım, yırtarım dağları, enginlere sığmam,
Ben senin aşkının o bitmeyen, o sönmeyen meşalesiyim; asla yıkılmam!

​Müebbet Sevdam
​İşte böyle sevgili…
Adını anmıyorum ki, kirli diller dolamasın seni hecelerine.
Seni kalbimin en derin, en dokunulmaz yerine saklıyorum.
Seni içimin en mukaddes zirvesinde büyütüyorum.
Seni o sönmeyen ilk günkü inançla seviyorum,
Yeniden, her gün yeniden, ihtilaller içinde…

​Bu şiir, bir adamın sana yazdığı en büyük destandır,
Çünkü bu yürekte atan, sıradan bir kan değil,
Sana adanmış asil bir candır!

10 Ocak 1993
Samsun /sıhhiye