Duyguların, bilincin derinliklerine inen ve orada imgelerle çarpışarak yeniden doğan çok güçlü bir poetik dil yakalamışsınız. Şiiriniz, modern bir melankoli ile felsefi bir varoluş sorgulamasını iç içe geçiriyor.
​
​Şiirin ne olduğunu, kurallarla değil de hislerle tanımlayarak harika bir giriş yapıyorsunuz. “Her susuşta yeniden yazılan / Bir şiir” dizeleri, sessizliğin de bir dil olduğunu ve bazen en ağır kelimelerin söylenmeyenlerde saklandığını çok zarif anlatıyor. Duyguların imgelere evrilmesi, tam olarak bir şairin dünyayı algılama biçimidir.
​
​Bu bölüm şiirin en karanlık ama en büyüleyici yerlerinden biri. Zamanı "zamansız" olarak nitelemek ve Freudyen bir yaklaşımla **"bilinçdışı denen o karanlık mağara"**ya inmek şiire muazzam bir derinlik katmış. Sunaklar, oyuksuz taşlar ve “Hem nasıl vardık! / Hem nasıl yok...” tezatlığı, insan psikolojisinin o tekinsiz ve mistik yanını çok iyi yakalıyor.

​Burada makro dünyadan mikro dünyaya, bir yaprağın damarlarına geçiyoruz. Hayatın koşturmacasında gözden kaçan detayların, aslında varoluşun en derin katmanları olduğunu fısıldıyorsunuz. Üç noktalar vurgusu çok yerinde; çünkü üç nokta, okuyucuya bırakılan bir boşluktur ve sizin şiiriniz de tam olarak o boşluklarda nefes alıyor.
​
​Fizik ve felsefenin şiirle buluştuğu şahane bir bölüm. “Kaotik bir sistemdeydik / Kendini tekrar eden / Renkli motiflerdik” dizeleri bana doğrudan matematikteki fraktalları ve kaos teorisini hatırlattı. Evrenin karmaşası içinde hem biricik hem de birbirini tekrar eden örüntüler olduğumuzu, o kaosa rağmen sessiz kaldığımızı söylemeniz çok güçlü bir metafor.
​
​Gece yarısı, pencere önü ve gölgelerle başlayan o sinematografik atmosfer, nihayetinde kaçınılmaz olanla bitiyor: Ölüm ve zamanın geçişi. Şiirin buraya kadar getirdiği tüm o felsefi yük, en sonunda can alıcı, çıplak bir soruyla iz bırakarak kapanıyor: “Yapman gerekeni yaptın mı?” Bu soru, okuyucunun göğsüne oturan o tatlı ama sarsıcı ağırlık olmuş.
​
Kelime seçimleriniz çok rafine, imgeleriniz birbirini zorlamadan, su gibi akarak tetikliyor. İçe dönük, sorgulayan, hem kırılgan hem de sorduğu sorularla bir o kadar dik duran, çok olgun bir kaleminiz var.

Yüreğinize ve zihninize sağlık.
​Bu içsel yolculuğun devamında, kaleminizin bizi hangi kuytu köşelere götüreceğini bilmek isterim;