Eğer bir gün vaktim dolup da ayrılırsam bu hayattan,
Senden önce düşersem o dönüşü olmayan yollara,
Gel son kez bak yüzüme, ellerinle ört kefenimi,
Mahrum bırakma beni, son kez dokun bu yorgun cana.

Yüzümü son bir kez gör, belki solgun belki dargın,
Ama bil ki her çizgisi hâlâ sadece sana yangın.
Kapat gözlerimi parmak uçlarınla yavaşça,
Dinsin artık içimdeki o dinmek bilmeyen fırtınan.

Eğer bakmaya dayanamazsa o güzel gözlerin,
Yüzümdeki o sessiz hüzün ağır gelirse kalbine,
İlk toprağı sen at, yabancı eller değmesin üstüme,
Huzur bulayım senin elinden düşen her bir zerreyle.

Bir avuç toprak al mezarımın üzerinden, senin olsun,
Sanki beni korurmuş gibi sarıl o toprağa verme kimseye.
Feryat etme, sadece "Sevildim" de içinden sessizce,
Mühürlensin bu sevda, hem gökte hem de yerde.

Giderken son bir kez dön bak, ellerin semada kalsın,
Melekler son kez en güzel duanı alıp başucuma koysun.
Sakın unutma beni, arada bir gel nefes al yanımda,
Sessizliğin benim en derin, en sadık duam nasılsa

Bilirim, bazı sevdalar ne kelama sığar ne kağıda,
Ama sen yine de dök içini, anlat o sessiz mezar başında.
Kırık dökük ne varsa kalbinde, ben yine dinlerim seni;
Ölüm bile engel değil, ruhum hep senin yanında.

Eğer bakamazsan son kez yüzüme, yüreğin elvermezse,
Tabutumun ucundan tut, sarsılsa da bedenin.
Biliyorum, vedalar kolay değil,En çok kalanı yorar ama,
Son yolculuğumda hiç olmazsa izi kalsın o pamuk ellerinin.

İşte böyle sevmiştim ben seni, ötesi yok bu yolun,
Ne ölüm susturabildi sana olan içimdeki o deli yangını,
Ne de toprak silebildi kalbimdeki derin adını,
Şimdi seni sonsuzlukta bekliyorum,
Sakın unutma olur mu? seninle yaşadığım hiçbir anımı.