Sen seni özlemenin ağırlığını nerden bileceksin?
İnsanın kendi gölgesine bile yük saydığı o ıssız saatleri,
Evin duvarlarına çarpa çarpa yankılanan o sesini
Sen her sabah "sen" olarak uyanmanın hafifliğini yaşarken, Ben her şafak vakti, içimde bin parçaya bölünmüş bir senle uyanırım.
Sen seni özlemenin ağırlığını nereden bileceksin ki?

Sen hiç özlemedin ki, Nerden bileceksin ki özlemenin ne denli ağır olduğunu; Öyle bir ağırlık ki bu, yerçekimi bile yanında hafif kalıyor.
Göğsümün ortasına koca bir mazi oturuyor da kalkmıyor sanki; sen nefes alırsın ciğerlerim bayram eder edasıyla,
Benim içim ise adının her geçtiği yerde her harfi her hecesi azap oluyor kıyametler koparıyor içimde.
Sen seni özlemenin ağırlığını nereden bileceksin ki?

Seni özlemek, dünyanın bütün dertlerini bir torbaya doldurup sırtlanmak değil ki; Seni özlemek, o torbanın içindeyken uçurumdan aşağı yuvarlanmaktır.
Bir insan, kendinden bu kadar mı uzak, bu kadar mı sürgün olur?
Sen seni özlemedin ki, bu sürgünün kaç asır sürdüğünü nereden bileceksin ki.?

Şimdi hangi cümleyi kursam, hangi kelimeye sığınsam eksik kalıyor şiirimin son satırında.
Çünkü özlem dediğin, anlatıldıkça azalan bir şey değil,
Anlatıldıkça büyüyen, devleşen ve sonunda seni yutan bir canavar. Sen o canavarın gözlerinin içine hiç bakmadın, o karanlığı tatmadın ki, seni özlemenin ağırlığını bilesin.

Sen seni özlemenin ne kadar ağır olduğunu nerden bileceksin ki?
İnsan hiç kendi cenazesini omuzlarında taşır mı her gün?
Sen bir mısra olup dökülürken kendi dudaklarından en hissiz halinle,
Ben sana yazdığım her mısranın her düğümünde her satırında boğulup, yerle yeksan oluyorum.
Sen seni özlemenin ağırlığını nereden bileceksin ki?

Çünkü sen; hiçbir zaman özlemedin seni özleyen birinin feryadını; Hiç duymadın içimde kopan o sessiz, o derin kıyametin adını.
Sen kendi kıyılarında güneşlenirken bir bahar uykusunda,
Bilemezsin ruhumun senin yokluğunda nasıl yandığını ve karardığını.

Öyle bir boşluk ki bu, ne tarifi var ne de bir sonu;
Sen seni hiç özlemedin ki, anlayasın nedir bu sonsuz eziyet, Senin kalbin kendine vatan, bana ise en uzak diyar.Sen seni bir an olsun kaybetmedin ki bilesin;
Seni özlemek, nedir diye yada bilme boşver…..