Ruhumda bir infazın soğuk nefesi geziyor,
Bir yanım cellat olmuş, her gün bir ara bana uğruyor.
İçimdeki mahkemede kalemim çoktan kırıldı,
Sana giden tüm yollar, çıkmaz sokaklara sarıldı.

Göğüs kafesimde sanki bir asır hapis yattım,
Ben her gece kendimi, senin boşluğuna attım.
Bir tarafım mermer gibi, soğuk ve dimdik ayakta,
Diğer yanım can çekişi durur, en kuytu sokakta.

Seni özlemek değil bu, bu düpedüz bir kıyım,
Ben kendi harabemde unutulmuş çıkmaz sokağım.
Aklım zehir zemberek, kalbimse bir dilsiz sağır,
Taşıdığım bu boşluk, inan dünyadan daha ağır.

Hangi günahın bedeli bu yarım kalmış uykular?
Dilimde paslı çiviler, kalbimde kirli duygular...
Bir yanım "vazgeç" derken, ruhumu darağacına çeker,
Diğer yanım avuçlarıma, yine senin zehrini eker.

Bakışların bir hançerdi, kınına girmek bilmeyen,
Yüreğim bir mezarlık, ölümü bir türlü kabullenmeyen.
Ben benden çoktan geçtim, senin derdinden geçemem,
Önüme bin yol koysalar, senden başkasını seçemem.

Öyle bir araftayım ki ne cennet var ne cehennem,
Kendi içimde boğuldum, ne gözyaşım var ne nem.
Bir yanım gurur abidesi, taviz vermez kendine,
Diğer yanım köle olmuş, senin o insaf sız rengine.

Ya gel, bu ağır enkazın altından çıkar beni,
Ya git, toprağa göm artık bitir bu bendeki seni.
Çünkü bu savaşta , ne bir galip ne bir can kaldı,
Senin o sessiz gidişin de ,bana bir mezar daha kazdı.