Yalan bir düş uğruna tükendi bitti ömrüm,
Senin o karanlık yollarında kendi kendimi tükettim ben.
Gönül bahçemde sende, gül yerine yel oldun artık,
Sözüm geçmez artık kendime, ahım ile yanasın;
Beni böyle terk edip gittin ya ,ciğerin yansın.

Gururumdan ödünler verdim o tek sözüne,
Aşk diye aldanmışım senin sahte gülüşüne.
Bir mühür vurdun artık, kalbimin en derin yerine ,
Dönüp baksan da geriye artık , gözyaşınla kalasın;
Gözlerinde yaş kalmasın da, ciğerin yansın.

Mecnun’u geçti derdim, Kerem’den bile çok çektim,
Gözyaşlarımla yerlere çok su dökerdim.
Sevgimi bir hiçe saydın ya, bilmem ki sana nasıl dönerim?
Sığmaz oldum artık kendi kabıma ve koca dünyaya,
Kendi yalanın ile yandın ya şimdi, senin o ciğerin yansın.

Öyle bir dert bıraktın ki bende, kalmadı dermanın izi,
Unuttum benliğimi kimliğimi, silip attım içimdeki o bizi.
En karanlık gecelerde, alev ateş yaktın ya sevgimizi,
Karanlığa gömülen, her hatıramız için sızlasın için;
Dilerim vuslat sana hiç ermesin de, ciğerin yansın.

Düşsem de kalkar giderim, yoluma bakarım ben,
Gözyaşımı içime hapseder de, sessizce akarım ben.
Kendi ellerim ile, ateşlerde yanarım, yakarım da ben,
Seni sevdiğine, bin pişman ederim ;
Sen ki yüzümü kara ettin ya benim ciğerin yansın.

Sineni kaplasın, gönlündeki kapanmayan o yara,
Bir ömür boyu sen her yerde , benim gölgemi ara.
Bu hayat sahnesinde, hep tek başına kalasın da;
Derdin hiç tükenmesin, ahımı aldın ciğerin yansın.

Döküldü bu gece kalemim’den son satırlar artık,
Unutuldu bak, yaşanmış ne kadar hatıra varsa.
Geçmişin yükü ağır derler, taşınmazmış satırlar,
Gittiğim yollarda yandığım gibi, o yolda sen de yanasın;
Sen ki yazdırdın ya bana bu satırları senin ciğerin yansın