Rüya
Dün gece yine özlemin çöktü içime…
Öyle ağır çöktü ki, nefes alsam canım yanıyordu sanki.
Sessizlik bile seni anlatıyor artık bana.
Duvarlarda sen varsın, hayalin gözlerimin önünden hiç eksilmiyor.
Aynadaki yansımamda bile sen…
Gecenin en karanlık yerinde bile
Aklımda bir tek senin gözlerin vardı.

Kendimi o kadar zor tuttum ki bu gece…
Bir an kalkıp gelecektim sana; sokakları, yolları, mesafeleri unutup sadece seni görmek için.
Kapının önünde sabaha kadar beklemek,
bir kez sesini duyup “iyiyim” deyişine inanmak için…
Ama durdum.
Çünkü insan bazen en çok sevdiğine gidemezmiş.
Gitse, içinde ne varsa dağıtırmış.
Ben seni görünce bütün sustuklarımı
Ağlayarak anlatırım diye korktum.

Gece sessizdi.
Ay ışığı perdeye vuruyordu.
Ben gözlerimi kapatıp seni düşünmemeye çalışırken uyuyakalmışım.
Sonra sen geldin rüyama…
Öyle gerçek geldin ki.

Sessizce yanıma oturdun.
Ben sana bakmaya bile kıyamadım önce, gözlerimi kaçırdım.
Çünkü insan en çok özlediğine uzun uzun Bakamazmış; kalbi dayanmazmış.

Seni gördüm…
O yüzünü, o bakışını…

Aylarca içimde taşıdığım hasret bir anda boğazıma düğümlendi.
Konuşamadım.
Sadece sana baktım.

Sonra sen bana yaklaştın.
O an dünya dursa umurumda olmazdı.
Bir elini tutsam, bir kere sarılsan,
İçimdeki bütün hasret bitecek sandım.

Tam sana sarılacakken uyandım…
Sabah olmuştu.
Güneşin ışığı gözümü kamaştırıyordu.
Bir an etrafa baktım; sen yoktun.

Meğer hepsi rüyaymış…
Yastığıma dökülen gözyaşlarıyla yokluğun yine beni benden aldı.

Ama ben yine sustum.

Çünkü bazen rüyalar bile insanı mutlu ederken acıtıyormuş.
Gece boyunca seni görmenin verdiği o kısa mutluluk,
Ardından gelen tarifsiz boşlukla içime çöktü.
Ben o bakışta, aylardır içimde biriken bütün özlemi gördüm.

Elini uzatsan tutacaktım.
Bir “gel” desen, bütün kırgınlıklarımı ardımda bırakacaktım.
Ama rüyalar da acımasızmış…

Rüya dediğin şey zaten biraz imkânsızlık değil midir?
İnsan gözlerini kapatınca başlar,
Uyanınca eksik kalır.

Meğer bazı insanlar şiir gibi yazılırmış insanın içine…
Bunu bana yine sen yazdırdın.

Şimdi biri bana
En güzel rüyan neydi? diye sorsa,
Gözlerimi yere indirip sadece senin adını söylerim.

Çünkü bazı insanlar
Bir kalpte sadece sevilmez, eksikliğiyle yaşar.

Senden önce de yalnızdım
Senden sonra da yalnız kaldım.
Hayat yine aynı sokak, aynı gökyüzü,
aynı insanlar…

Ama hiçbir şey aynı hissettirmiyor artık.
Çünkü bazı insanlar giderken yanında bir insanı değil,
Bir hissi götürüyor.

Sen giderken
Benden yüreğimi götürdün.