Dağlara Benzedim

Sırtımı hiçbir dağa yaslamadım,
Bir yamacına oturup
Dağları izledim…
Arkamda koca bir boşluk,
Gökyüzü şahidimdir.

Kayalar kalbime oturmuş sanki,
Sessizliğim kadar ağır.
Ağaçlar manzaramı süslemeye çalıştı,
Rüzgâr dokundu dallarına usulca.
Yeşilin binbir tonu sardı toprağı,
Sanki umut vardı yamacında…

Toprak kokusu karıştı içime.
Az önce yağmur yağdı,
Gözyaşımı saklamak ister gibi.
Bulutlar hâlime üzülmüşçesine
Benim yerime ağladı gökyüzü,
Kimse anlamasın diye…

Islandı saçlarım,
Yüzüm, ellerim…
Ama en çok içim ıslandı bu defa.
Yağmur damlaları karıştı gözlerime,
Toprak kokusu yükseldi yeniden,
Ama içim hafiflemedi.

Yağmur dindiğinde
Yine ben kaldım kendimle.
Ama bu kez biraz daha sessiz,
Biraz daha alışmış
Susarak ağlamaya…

Hayat bazen
Sadece ıslanıp susmak kadar güzel.
Yılların yükünü taşıdım omuzlarımda,
Eğilmedim…
Kendimi dağlara benzettim hep:
Kırılmamış, ama yorulmuş,
Yine de dimdik ayakta…
Tıpkı kalbim gibi.