Yaralı Kalbim

Yaralı bir kalbim var köşe başında,
Biraz kırık, biraz yorgun aslında.
Göğüs kafesime sığmayan ,
İçi hâlâ umut dolu küçük bir kuş gibi.

Avuç içine sığabilen
Minik bir kalbim var yaralı…
Gören olursa sevsin usulca.
Yalnızlık en sadık yoldaşı kalbimin;

Bir çift söz yeter, bir içten gülüş.
Belki o zaman diner bu üşüyüş…
Yaralı kalbim var, duyan var mı?
Kırmadan seven, inanan var mı?

Gel sev demiyorum, zorla değil ki
Yeter ki sev… karşılıksız.
Yaralı bir kalbim var,
Seninle atmayı bekler usulca.

Belki birgün geçer bu sızı;
Sevgi dediğin acı vermez,
Duyun ey ahali, duyun sesimi:
Bir yaralı kalbim, bir de ahım var.

Kestim artık dünyadan her hevesimi,
Taş kalpli dediler, adımı yaydılar.
Sevecek olan kırmasın yeter,
Yaralı gönlümü gelip yormasın.

Geçmişimi sormasın
İçinde bin bir yara, derin izler saklar
Kırılmış dallarım, bükülmüş belim,
İçimde dinmeyen soğuk bir kış var.

Herkes taş sanırdı, bakıp geçerdi,
Kimse bilmezdi neler çekerdi.
Oysa her bir darbe ömre bedeldi…
Yaralı bir kalbim var.

Herkes onu kaya, soğuk bir taş sanırdı,
Bakışları buz tutmuş, ruhu kış sanırdı.
Oysa içinde bir çocuk hâlâ umut dolu
Duyulmadı feryadı, geçip gitti zaman.

Öyle çok kırmışlar ki en ince yerlerinden,
Bir parça can kalmamış eski günlerinden.
Yoruldum bu acıyı taşımaktan…
Hiç bir tabip bulamadı derman
Her köşesi yaralı bu zavallı kalbimin


Her gün sabah akşam köşe başında
Bekler dururum sessizce.
Elbet bir gün iyileşecek
Bu dilsiz kalbim.


Biraz şefkat, biraz vefa verin yeter.
Alıp da kıracaksan, dokunma hiç;
Zaten bin kez bükülmüş bu sevdanın beli.
Yaralı Kalbim, ağır yaralı,
Eğer tutacaksan, sıkı tut…
Bırakma sakın.
Belki bir gün
Yine aynı gökyüzünde buluşuruz…