Çayla Şiir Demledim

Bu akşam kahve içmek yerine
çay demledim.
Ocağımı yaktım,
çaydanlığı koydum ateşe.
Altını kıstım, acelem yok…
Yavaş yavaş, demlene demlene.

Aldım yine elime defterimi,
Kurşun kalemimden ne dökülürse artık.
İnce belli bir bardak, bir tabak, bir kaşık…
Bir de şekerlik koydum tepsiye.
Ben kahveyi sade içerim, bilirsin;
Ama çayı bir türlü şekersiz içmeye alışamadım.

Kahveye alışkın olan ben,
Bugün çayda seni aradım.
Tat olsun diye erittiğim sensin.
Karıştırmadım…

Aklını bulandırmak istemedim,
Sadece özlediğimi bil istedim.
Demlenen çayla, her yudumda
içimi ısıtacaktım.

Her harfte, bir bir seni yazacaktım.
İkinci bardakta
Hasretinin kokusu sardı mutfağımı.
Şimdi sessizliği karıştırıyorum kaşığımla.
İçtikçe çay, yüreğimin derinine sızıyor;
içtikçe bardak azalıyor, yazdıkça içim…

Sanki her yudumda eksilen bir çay,
Her yudumda çoğalan bir özlem var.
Kâğıdın kenarına düşen o gözyaşı,
Şiirimin en temiz tarafı.

İçtikçe ağırlaşıyor yüreğimin yükü.
Seninle içtiğim çayın tadını bir türlü bulamadım.
Şekerin mi tadı yok,
Yoksa sen mi yoksun?

Yazarken soğuyan çay mıydı,
Yoksa boşalan içim mi?
Ben bu akşam çayla şiir demledim.

Aslında seni özlemiştim…
Çay bahaneydi.
Karşımdaki sandalye boştu
Ama ben yine de sana anlattım.
Mutfak sessizdi, çayla seni aradım.

Çay soğudu, ama içim hâlâ yanıyor.
Sen çoktan gitmişsin,
Ben hâlâ seninle çay içtiğim yerdeyim.
İçimde bir kadın oturuyor şimdi;
Elleri titrek, sesi kısık…
Ne seni çağırabiliyor,
Ne de sensizliğe alışabiliyor.

Ben bu akşam şiirle çay demledim
ve anladım ki bazı aşklar
Hiç kavuşmadan insanın içinde saklanır.
Bu yüzden sustum…

Gidişine bile ses çıkaramadım.
Kıyamadım sana.
Belki de unutmamak için
Her yudumda biraz daha kendimi sana kattım.
Kahvesiz duramam ben;
ama çay…
seni hatırlamak içindi.
Çay bitti.
Ama içimde kalan sen hâlâ bitmedi.

Aynı bardağa bakıyorum,
Boğazım düğümlenmiş gibi.
Seninle içtiğimiz çayın tadı
Hâlâ damağımda.
Ama sen gittin…

Ben hep aynı bardakta
Eksilmeyi öğrendim.
Biz,
Yarım kalmış bir yudum gibi
Dağıldık zamanın içinde.
Zaman seni bana geri verir mi,
bilmem…

Ama ben her geçen gün
Seni biraz daha içimde özlüyorum.
Anladım ki…
Çay bahaneydi.
Ben hep
Sende kalmışım meğer.