ULAŞILAMAYAN MEKTUP

Sana bu mektubu yazıyorum,
Biliyorum …
Hiçbir zaman okumayacaksın.
Belki adresin yok bende,
Ama nerede olduğunu
En iyi kalbim biliyor.

Hangisi daha ağır, bilmiyorum
Söyleyemediklerim mi,
İçimde birikenler mi…
Sustukça çoğaldın içimde

En çok sana anlatmak isterdim her şeyi.
Ama ben,
Sen yokken seninle konuşmayı öğrendim.
Gelmeyeceğini bile bile
Beklerken sevdim seni en çok.
Ben sadece seni özlemedim,
Sana anlatabildiğim o beni de özledim.

Varlığına alışmışım,
Yokluğuna hâlâ alışamıyorum.
İlk sana günaydın demeyi,
Uyumadan önce sesini duymayı…
Meğer yüzümdeki gülümsemenin sebebi senmişsin.
Sen benim gülüşüm,
En güzel alışkanlığımmışsın.

Seni hâlâ içimde taşıyorum.
Unutmayı denedim… olmadı.
Bazı insanlar unutulmaz,
Sadece yokluğuna alışılır.

Ama ben,
Senin yokluğuna alışmak istemedim.
Eğer bir gün bu satırlar sana ulaşırsa,
bil ki…
ben seni gerçekten sevdim.
Sessizce, derinden,
kimseye anlatmadan.

Gülüşünü, sesini, bakışını
İçime işledim.
Belki fark etmedin,
Belki hiç bilmedin…
Ama ben seni her hâlinle sevdim.

En çok da yarım kalışımıza üzülüyorum.
Söylenmemiş sözler,
Yaşanmamış hayaller…
Hepsi hâlâ içimde yaşıyor.

Anlıyorum artık
Bazı hikâyeler tamamlanmak için değil,
İz bırakmak için yazılıyor.
Sen…
Benim içimde kalan en gerçek duyguydun.
Şimdi susuyorum.
Seni, dokunamadığım bir yerde saklıyorum.

Eğer bir gün hissedersen,
Bil ki bir yerlerde seni hâlâ çok seven biri var.

İçimde bir umut var hâlâ.
Her sabah güneş doğarken
Gözlerim yolda.
O köşedeki bankta oturuyorum,
yanıma gelecekmişsin gibi…
Geç kaldım diyeceksin sanki.
Ben buradayım, hiç gitmedim
diyeceksin gibi…

Çünkü kalbimin bir yanı hâlâ orada,
seninle.
Biliyor musun, insan en çok
Gelmeyeceğini bildiği birini beklerken yoruluyor.
Ama ben yine de vazgeçmedim.

Eğer bir gün yolun düşerse,
Beni orada bulacaksın.
Aynı bankta, aynı umutla…
Her sabah içimde bir ses
Bugün gelecek.
Ve her akşam
O ses sessizce ölüyor içimde.

Ama sen gelmezsen bile…
Ben seni beklemiş olacağım.
Çünkü ben seni sadece sevmedim,
Yokluğunun bile sen diye sevdim.

Ve şimdi,
Bu mektubun sonunda
İçimde kalan o cümle
Ben sana hiç “kal” demedim…
Ama
gitmeni de hiç istemedim.
İnsan bazen en çok söyleyemediklerinde
kaybeder kendini.