SENİN KALBİN
Senin kalbin,
Beyaz zambaklar kadar narin…
Kimsenin dokunmaya kıyamadığı kadar saf.

O kadar temiz ki,
çiçekler eksilmesin hayatından.
Papatyalar gibi içten gülüşün,
Güller var ya hani…
Yüzünden hiç eksik olmasın.

En güzelini bile utandırır zarafetin.
Dikenleri saklayan bu dünyada
Sen hâlâ incinmemeyi değil,
İncitmemeyi bilenlerdensin.

Sen…
En sessiz duaların kabul hâli,
En kırılgan kalplerin en güçlü yanı,
Bir insanın içini ısıtan
O tarif edilmez huzur gibi.

Dünya senin gibileri anlamakta zorlanıyor belki,
Çünkü sen
Bu dünyanın en nadir çiçeklerindensin.

Eğer bir gün yorulursan,
Bir beyaz zambağın gölgesine saklan,
Bir papatyanın masumiyetine tutun,
Bir gülün kokusunda kaybol…

İyi ki varsın…
İyi ki benim hayatıma değmişsin.

Ve ne olursa olsun,
Senin o güzel kalbin
Hep sevilmeyi hak edecek.

Ben biliyorum…
Geceleri yastığına dökülen o sessiz Gözyaşlarını,
iyiyim derken boğazında düğümlenenleri,
Herkese yetişip
Kendine geç kaldığın o anları…

Sen hep güçlü göründün,
Ama aslında sadece
Kırıldığını kimseye göstermemeyi öğrendin.

Yine de bilmeni isterim:
Eğer bir gün dayanamazsan,
Ağla… saklama.
Ben silerim.

Çünkü senin gözyaşların bile
Bir papatya kadar temiz,
Bir zambak kadar masum,
Bir gül kadar derin…
İyi ki doğdun güzel kalpli Serpil’im,
İyi ki bu kadar içten sevdim seni.

Bu dünyanın en güzel çiçeklerindensin.
Dünya biraz daha güzel seninle…

Ve ben biliyorum;
Her beyaz zambak açtığında,
Her papatya rüzgârla sallandığında,
Her gül kokusunda
Senin kalbin geçecek içimden.

İyi ki varsın canım,
iyi ki bu kadar güzel bir kalple doğmuşsun…