Oyun oynamak istiyorum,
Benimle oynar mısın?
Ama oyun olduğunu
Ne sen bileceksin
Ne de ben…
Anlaştık mı?

Adam gülümsedi:
Olur, oynayalım.

Ve başladık.
Yönetmen yok,yazar yok,
Kamera yok,perde yok…
Olduğumuz gibi,sadece ikimiz.

Kurallarımız da basit:
Yalan yok.
Ne sen bana yalan söyle,
Ne ben sana.

Birbirimizi çok sevelim.
Her anımızdan haberimiz olsun.
Ne kadar uzakta olsak da
Yan yanaymışız gibi sevelim.

Anlaştık mı?

Sadece iki ses vardı…
Ve aradaki görünmez mesafe.
Madem bu sessiz bir anlaşma,
Kalemimiz de dürüst olsun.
İşte o an,
Oyun olduğunu unuttuğumuz an,
Kalbin en içten yerine dokundu.

Sen orada, ben burada…
Ama bak, nefesin tam şuramda.
Sanki aynı fincandan kahve içmişiz de
Kırk yılın hatırı
Aramıza köprü olmuş.

Sana yalan yok dedim.
Saklanmak da yok.
Gözlerimi kapattığımda gördüğüm o çöl
Şimdi papatyalarla doluyor.

Siyah saçlarıma
Papatyadan bir taç iliştiriyorum.
Sen çok uzakta olsan bile
Saçının kokusunu duyuyorum,
Diyor adam.

Yönetmenimiz yok bizim,
Masumca oyun oynuyoruz…
Hepsi bu.

Araya yollar girmiş,
Kilometreler, şehirler…
Ama biz şimdi
El ele tutuşmuş bir sokakta yürüyoruz.

Sarmaş dolaş olmak vardı…
Keşke diyorum,
Oyun değil de gerçek olsaydı.
Sevmek
Her saniye merak etmekmiş meğer seni.

Acaba şimdi güldü mü?
Şimdi ne yapıyor?
Diye soruyorum kendi kendime.
Yan yanaymışız gibi oynarken
Sustuğumuz o anlar…
En gürültülü yeminlerden daha gerçek.

Bu oyun
Sadece ikimizin arasında kalsın.
Kamera yok ,sahne yok ,yalan yok.
Sadece biz varız olduğumuz gibi.
Bu satırları
Bir başlangıç olsun diye yazdım.

O zaman perdeleri hiç açmayalım.
Sadece biz oynayalım.
Ve o ilk satırların
Masumluğu kalsın aklımızda.

Madem yalan yok,
Her satır, her harf, her dize
Bir gün gerçek olsun.
Sadece kalbimin sesini dinle.
Sarıl bana…hem de sıkı sıkı.
Kollarının arasında ,uyuya dalayım.

Sanki senin nefesin benim limanım.
Yollar ne kadar uzun olursa olsun,
Başımı omzuna yasladığımda
Hepsi silinsin gitsin.

Bak…
Yine oyunun sonuna geldik.
Ama ruhumuz el ele.
Sanki bin yıldır tanışıyoruz.
Gözlerindeki o dürüstlük
En uzak yolları bile kısaltıyor.

Haberin olsun
Her nefesimden,her anımdan.
Çünkü ben seninleyken
En çok kendim gibiyim.

Kamera yok,sahne yok.
Oyun bitti.
Ama şimdi…
Güneş içimi üşütüyor.
Sokaklar çiçek kokuyor.
Ağaçlar çiçek açmış.

Toprak suya doymuşken
Güneş kavururken dünyayı…
Ben neden üşüyorum?
Ne demiştik ,yalan yoktu.

Eğer bu oyunda
Sen de beni sevdiysen
Gitme ,kal olurmu...

Seninle ıslanacağımız
Bir yağmuru bekliyorum.
Hani oyunumuzda
Sustuğumuz bir yer vardı…
Ama bakışlarımız konuşuyordu.

Hatırlıyor musun?neresiydi o?
Yoksa bu oyun
Seve seve bir ayrılık mıydı?
Oysa biz sadece sevecektik.

Sev beni adam…
Gitme.
Bitmesin bu oyun.
Çünkü sen yağmur damlası gibi
Düştün kalbime.

Ben sana âşık oldum.
Bu bir sevda eksikliği değil,
Bir dünya yorgunluğu.
Bazen insan
En çok sevdiğinin yanından
Ona zarar vermemek için gider.

Seve seve gitmek…
Bir kalbi ikiye bölüp
Yarısını onda bırakmaktır.
Sanki her şey oyun gibi,
Ama gerçekliği can yakıyor.

Yalan söylemeyecektik.
Söz vermiştik.
Şimdi yazacak satırlar az kaldı.
Yan yanaymışız gibi sevmek
Yetmiyor artık.

Bu aşk
Bu dünyaya ağır geldi belki.
Ama eğer içinden gitmek,
Gerçekten geldiyse söyle bana.

Yoksa ,yoksa
Biraz daha oynayalım mı?