Papatya Ve Kalbim
Yol kenarları, kar yağmış gibi bembeyaz papatyalarla doldu...
Bir tane koparıp saçıma taktım;
Masumca oturup fal bakmaya başladım:
"Seviyor... Sevmiyor..." diye.

Papatya, ne olur o adam beni çok sevsin;
"Sevsin sadece."
Papatyalar kadar temizdi kalbim,
Koklamaya kıyamadığım kokun gibi... Mis gibiydiler.

Yol kenarından geçerken dünyayı güzelleştiren papatyalar,
Güneşe gülümseyen mahsum çiçektir.
Yolum uzundur hep benim; gider gelir, seyrederim yol kenarını...
İnsan, kalabalıkta bile yalnız hissediyor kendini.

Şimdi anlıyorum; o papatyalar, kalbimin en saf tarafıymış aslında.
Sanki "Sen sus, ben biliyorum mevzuyu," der gibi...
"Seviyor," demesini bekledim,
Küçük bir çiçekten mahsum bir istekti bu sadece.

İçimde dili olmayan, sesi çıkmayan kalbim, senin sevmeni istemişti sadece.
Her defasında parmak uçlarımla yolduğum yapraklarını,
Kalbimin senin beni sevdiğine inanması için yoldum;
Affet beni papatya, senin suçun yoktu.

Ve bir gün dedim: "Hayallerim yarım kalmayacak."
Bir adam beni çok sevecek, çok sevecek...
Ah, bu uzun yollar ne hayaller kurdurdu bana!
Yoruldum her defasında kurduğum hayalimin kursağımda kalmasından;
Ama vazgeçmedim, hayallerim bir gün gerçek olacak.

Bak, papatyalar açtı... Geleceksin biliyorum.
Bana yine papatya getireceksin.
"Beni sevdiğin için mi geldin?" diye sormayacağım bir daha...
Söz sana. Papatya🌼

Papatya; seviyor, seviyor, seviyor...
Artık o adam seviyor! Seni deli kız dedi ♥️