Anne…
kimse beni anlamıyor.
Sanki içimde bir dünya kurulmuş da
herkes o dünyanın kapısından dönüp gitmiş gibi…
İçimde koskocaman bir ateş var,
öyle böyle değil…
Dokunanı yakan,
yakmadığını da içten içe çürüten bir ateş…
Ben o ateşin tam ortasında kaldım anne.
Ne kaçabiliyorum, ne de söndürebiliyorum.
Her gün biraz daha yanıyorum,
her gece biraz daha kül oluyorum.
Ama en acısı ne biliyor musun?
Canım yana yana susuyorum…
Çünkü anlatsam da kimse duymuyor,
duyan da anlamıyor.
Gözlerim doluyor anne,
ama ağlayamıyorum bile…
Sanki gözyaşlarım bile korkmuş benden,
o yangına düşmek istemiyor.
Ben içimde çığlık çığlığa bağırıyorum,
ama dışarıdan bakınca
sessiz, sakin biriyim…
Kimse bilmiyor içimde kopan fırtınaları.
Anne…
İnsan en çok anlaşılmadığında yoruluyormuş.
En çok da içindeki yangını tek başına söndürmeye çalışırken tükeniyormuş.
Ben tükeniyorum anne…
Yavaş yavaş, sessiz sessiz…
Kül olduğumu kimse fark etmeden.
Ve en çok da bu koyuyor bana…
Yanıyorum,
ama kimse dumanımı bile görmüyor.



Anne…
ben hâlâ o ateşin içindeyim.
Zaman geçiyor diyorlar,
ama zaman sadece üstünü örtüyor acının,
içindeki yangını söndürmüyor…
Kül oldum sanıyorlar…
Oysa ben hâlâ içten içe yanıyorum.
Bir köz gibi…
Üstü sessizlik, altı kıyamet.
Gülüyorlar bana bazen,
“geçer” diyorlar…
Anne, geçmiyor.
İnsan içindekiyle baş başa kalınca anlıyor;
bazı acılar geçmez,
sadece insanı değiştirir…
Ben değiştim anne…
Eskiden kırılınca ağlardım,
şimdi kırılıyorum…
ve hiçbir şey olmamış gibi susuyorum.
Çünkü anladım,
herkes kendi yarasına sağır.
Kimse kimsenin yangınına su olmuyor.
Geceleri daha zor anne…
Herkes uyuyunca
ben içimdeki seslerle baş başa kalıyorum.
Her biri ayrı bir hatıra,
her biri ayrı bir yara…
Birini sustursam,
diğeri bağırıyor.
Birini unutsam,
diğeri hatırlatıyor.
Ben bu savaşın ortasında
tek başımayım anne…
Ve biliyor musun en çok ne acıtıyor?
Ben eskiden çok güçlüydüm sanıyordum kendimi…
Meğer sadece dayanıyormuşum.
Şimdi ne gücüm kaldı,
ne de dayanacak sabrım…
Ama yine de yıkılmıyorum anne…
Çünkü yıkılsam bile
kimse beni kaldırmaya gelmeyecek.
O yüzden…
yanarak yaşamayı öğrendim ben.