Ey zalim gurbet…
İnsan memleketinden değil de, kendinden uzak düşermiş en çok.
Ben bunu sende öğrendim.
Bir şehir değil sensin beni boğan,
bir hasret değil… bildiğin yara.
Geceleri daha ağır oluyorsun,
herkes uyurken sen uyanıyorsun içimde.
Bir ses, bir nefes, bir tanıdık sıcaklık arıyorum
ama yok…
sen hep eksik bırakıyorsun insanı.
Ey zalim gurbet…
Ne yana dönsem yabancı,
ne yana baksam yarımım.
Gülüşler bile sahte burada,
çünkü içimde memleket kokan hiçbir şey kalmadı.
Bir insan düşün…
Kalabalığın ortasında yapayalnız,
konuşsa kimse anlamaz,
sussa içi paramparça.
İşte ben öyleyim.
Senin ellerinde tükenen bir hikâyeyim.
Ey zalim gurbet…
Sen sadece uzaklık değilsin,
sen bir kopuşsun.
Sevdiklerinden, geçmişinden, kendinden…
En acısı ne biliyor musun?
İnsan alışıyor sana…
Alıştıkça da biraz daha eksiliyor.


Ey Zalim Gurbet (Devamı)
Ben…
her gün biraz daha susarak büyütüyorum içimdeki çığlığı.
Kimse duymasın diye değil,
kimse zaten duymuyor diye.
Ey zalim gurbet…
Sen insanın sesini değil,
ruhunu kısarsın.
Bir süre sonra konuşsan da eksik çıkarsın,
gülsen de yarım kalırsın.
Ben artık aynalara bakamıyorum.
Çünkü gördüğüm yüz benim değil,
özlediğim benliğin enkazı.
Ne eski ben kaldı içimde,
ne de yeni bir ben kurabildim.
Bir sokaktan geçiyorum mesela…
Herkesin bir yere ait olduğu belli,
bir tek ben misafirim bu hayatta.
Sanki yanlış bir hikâyeye düşmüşüm,
Kimse fark etmiyor yokluğumu.
Ey zalim gurbet…
Sen en çok bayram sabahlarında acıtırsın.
Bir annenin sesi eksik olur,
bir kapının eşiği, bir çayın buharı…
İnsan o an anlar;
bazı mesafeler kilometreyle ölçülmezmiş.
Ben çok şey kaybettim sende…
Ama en çok kendimi.
Bir zamanlar içimde yaşayan o umutlu insanı,
yavaş yavaş gömdüm bu yabancı sokaklara.
Şimdi soruyorum sana…
Daha ne kadar eksilteceksin beni?
Daha kaç geceyi sabaha ağlayarak bağlayacağım?
Ey zalim gurbet…
Ben artık dönsem bile
eski ben olmayacağım.
Çünkü sen…
insanı sadece uzaklara değil,
geri dönülmez yerlere sürüklersin.