Omuzlarında bir obanın dumanı tüter,
Yürekte biriken, dilden dökülenden beter.
Zamanı geldiğinde söz susar, kelam biter;
Giyilir o mor yelek; artık bu son sefer.
​Ne kavgadır bu giyiş, ne de boş bir heves,
Sessizce daralır göğsündeki demir kafes.
Mor yelek sırtındaysa kesilir her nefes,
Bir ayrılık mührüdür bu, duyulmaz başka ses.
​Yılların yükü biner o incecik omuza,
Kışın ayazı değer, bahar dönmeden yaza.
Hangi dert sığar bilmem, ne saza ne de söze;
Morun gölgesi düşer, feri çekilmiş göze.
​Düğmeleri sökülmüş bir ömrün vedasıdır,
Yörük kadınının en onurlu davasıdır.
Rengi asalet değil, sessizliğin yarasıdır;
O yelek ki; yuvasız bir kuşun son yuvasıdır.
​Kınası solmuş elin, tuttuğu son nakıştır,
Bu gidiş ne bir firar, ne de bir kaçıştır.
Dağların yamacından, ovaya son bakıştır;
Zemherinin bağrında, bir ömürlük akıştır.
​Giyildi mi bir kere, yollar ayrılır sessiz,
Ne bir sitem kalır geride, ne de derin bir iz.
Morun ağırlığı çöker, kalırsın kimsesiz;
Bir yelek gider önden; mağrur ve çaresiz.
​Kuşaklar boyu süren o kadim çile dolar,
Sararır yüzün rengi, gülün yaprağı solar.
Gidenden haber gelmez, yollar sise kaybolur;
Toprak ana koynunda, bütün acılar durulur.
​Artık ne ocak tüter, ne de o kapı açılır,
Morun soğuk gölgesi, buz gibi yere saçılır.
Bir yelekle gelinir, bir yelekle göçülür;
Giyen kadın hürdür artık, zincirler parçalanır.

Alper KARAÇOBAN