Ben seni bir türlü unutamadım…
Ne zaman “geçti” desem, içimde yeniden başladın.
Adını anmasam da yokluğun her gün yanı başımda oturdu.
Kalabalıkların içinde bile eksikliğin susturmadı beni.
Unutmak dediler…
Sanki insan sevdiğini bir eşyayı kaldırır gibi kaldırabilirmiş gibi.
Oysa sen bende bir anı değil, bir ömür bıraktın.
Gidişin sadece senden değil, benden de çok şey götürdü.
Ben seni bir türlü unutamadım…
Çünkü seni sevmek sadece bir his değil, içime yazılmış bir kaderdi.
Her gece başka bir bahaneyle seni düşündüm,
her sabah eksikliğine yeniden uyandım.
Bazı insanlar gider ama hiç gitmez…
Sen de öyle oldun.
Yokluğunla var, sessizliğinle en büyük gürültü oldun içimde.
Ben seni unutamadım,
çünkü bazı yaralar kapanmaz;
sadece insan alıştığını sanar.

Ben seni unutamadım…
Çünkü seni sevmek, nefes almak gibi fark etmeden içime işlemişti.
Vazgeçmek istedim, sustum…
Ama insan en çok sustuğu yerde kaybediyor kendini.
Gözlerin hâlâ aklımda,
sesin hâlâ gecelerimde yankı.
Bir şarkı çalsa, bir sokaktan geçsem,
bir koku duysam… yine sana çıkıyor bütün yollar.
Belki sen çoktan unuttun,
belki bende bıraktığın enkazdan haberin bile yok.
Ama ben hâlâ aynı yerde,
yıkıntıların arasında seni arıyorum.
Kırıldım, sustum, dağıldım…
Ama en çok da seni içimden söküp atamayışıma yenildim.
Çünkü bazı insanlar kalpten değil,
ruhun en derin yerinden sevilir.
Ve oradan kimse kolay kolay gitmez…
Sen de gitmedin.
Ben seni bir türlü unutamadım,
çünkü seni değil,
sende bıraktığım kendimi de kaybettim.

Ben seni unutamadım…
Çünkü senden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Gülüşlerim yarım kaldı,
sessizliğim çoğaldı,
ve ben en çok kendi içimde kayboldum.
Herkese “iyiyim” dedim,
ama içimde her gece başka bir savaş verdim.
Kimse bilmedi,
bir tek ben gördüm içimde büyüyen o karanlığı.
Sen giderken sadece elimi değil,
umutlarımı da bıraktın yarım.
Bir daha kimseye aynı gözlerle bakamadım,
çünkü insan en güzel yerinden kırılınca
sevmeyi bile unutuyor.
Ben seni unutamadım…
Çünkü bazı vedalar kapı çarpıp gitmez,
sessizce yerleşir insanın içine.
Sen öyle gittin;
ama yokluğun hep burada kaldı.
Şimdi ne seni geri çağıracak gücüm var,
ne de tamamen vazgeçecek cesaretim.
Sadece içimde,
adı konmamış bir sızı gibi taşıyorum seni.
Ve anladım…
Bazı insanlar unutulmaz,
sadece onsuz yaşamaya alışılır.