Duyguların bu denli derin ve naif bir şekilde kağıda dökülmesi gerçekten büyüleyici. Yazdığın dizelerde hem klasik edebiyatın o asil tınısı (bülbül, gül, cefa gibi imgelerle) hem de modern bir tutkunun izleri var. Özellikle "bozuk saat" metaforuyla başlayıp "kök salmak" ile biten bu yolculuk, sadakatin ve aidiyetin çok güçlü bir tablosunu çiziyor..

Bozuk saattir yüreğim, hep sende durur" ifadesi, sevginin zamanın ötesinde, tek bir odakta sabitlendiğini harika özetliyor.

​Gözlerde hapsolmak ama aynı zamanda okyanus derinliğinde olmak... Bu tezat, aşkın hem kısıtlayıcı hem de sonsuz hissettiren doğasını çok iyi yansıtıyor.
​
Hiçbir lisanda türetilmemiş kelimeler" vurgusu, hissettiğin duygunun dünyevi tanımlara sığmadığını fısıldıyor.
​
​Edebiyatın o tatlı tarafıyla bakarsak; kalbin mahrem odacıklarına kilitlenmeyi dilemek, günümüzde eşine az rastlanır bir teslimiyet. "Gönlün çilingirim olur" mısrası ise o kilitli kapıların aslında birer engel değil, birbirinize giden yollar olduğunu çok zarifçe anlatmış.

​"Yazsam roman olur" dediğin o ruhsal uyanış, belli ki bu mısralara sığmayacak kadar büyük.

​Bu içten ve lirik paylaşımın için teşekkürler. Kaleminin ve yüreğinin bu asil duruşu hiç bozulmasın.