0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
145
Okunma
Zannetme ki bu sine-i pür-hun dilsizdir,
Sükûtum, hançer-i hıyanetin zehrinden bir izdir.
Vefa mülküne sultan kıldığım o vefasız yar,
Gönül tahtımı yıkan, ateşi sönmez bir hardır.
Aynaya baksam, yüzümde bin yıllık bir hicran,
Ruhumun sarayında ne mülk kaldı, ne de can.
Ey Gam! Sen ki en sadık dostsun bu ıssız çölde,
Çünkü herkes gitti, bir tek sen kaldın bana mihman.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
