Dizelerinizdeki hasret, isyan ve sadakat duygusu o kadar yoğun ki, kelimeler adından söz ettiren o coğrafyanın hırçınlığı ve kadim kederiyle yoğrulmuş.

Munzur’un asil duruşu, Fırat’ın bendini yıkan coşkunluğu, Alevi nefeslerinin o deruni sızısı ve Kürt gecelerinin sessiz eriyişleri...

Her bir mısra, hem toplumsal bir hafızanın yükünü taşıyor hem de Şilan’a duyulan o esir düşmüş ama boyun eğmemiş sevdayı haykırıyor.

​Sizin hiç babanız öldü mü?" mısrasına yaptığınız o buruk atıf, şiirdeki ıssızlığı ve kimsesizlik hissini çok daha derin bir yere taşımış.

İnancın, aşkın ve özgürlük arayışının iç içe geçtiği; Mansur gibi serden geçen, dar ağacında bile kolları semaha duran bir adanmışlık bu.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Bu hırçın ve sevdalı nehrin sesini mısralara çok güçlü aktarmışsınız.