0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
44
Okunma
Bu eskimiş dünya hanında her işin bir anı, bir vakti var;
Her feryadın, her gözyaşının, her ayrılık ve matemin bir vakti var.
Gah hayatta kalıp yaşamanın vaktidir, gah ölümün vakti;
Gah neşeyle gülmenin vaktidir, gah kedere boğulmanın vakti var.
Feleğin çarkından cana ulaştı o "yanma" fermanı;
Gah bu yüce alemden, o karanlık toprağa düşmenin vakti var.
Unutmak bile kendi vaktinde yetişir imdadımıza;
Gah cennet gibi mutlu olmanın, gah cehennem gibi yanmanın vakti var.
Bu dünyada her anın tadını (acısını ve tatlısını) tatmak gerekir;
Toprağın esiri olan insanoğluna, bu döngüden başka ne merhem var?
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
