1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
87
Okunma
Vefasızlık çölünde iz bırakmaz o gaddar ayaklar,
Kaygan zemin üstünde kurulmuş hileli saraylar.
Dilinde Kevser akar da, kalbi zehir zemberektir,
Yalandan âbide dikmiş, ne yapsan yalan bir emekir.
Ahd ü peyman eyleyip, rüzgâr gibi caydılar,
Bir nefeste bin yalanı hakikat saydılar.
Sözleri zînetli lakin özleri zifiri karanlık,
Şöyle bir cihan gördüm, bozulmuş cümle insanlık.
Nefsin bataklığında kurbandır özü sözü,
Görmez bu yalan dünyayı basiret bağlanan gözü.
Ne vefadan bir eser var, ne de vicdandan bir iz,
Bu kaygan zemin üstünde hepsi birer aciziz.
Ey garip meşrepli yolcu, aldanma bu zâlimlere,
Gönül verme sakın o taşa dönen sinelere.
Zira rüzgârla dönen, fırtınayla yıkılır elbet,
Kendi kazdığı kuyuya, kendi düşer bu gaflet.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz