Kızıl bir hırka gibi giyip de akşamı
Veda ederken bile gülümser her bir yanı
Batmak son değil, bir nefeslik mola sadece
Yıldızlara yer açar, sırdaş olur geceye

​Korkma karanlıktan, o sükûtun limanıdır
Eskiye veda etmek, yeninin imkanıdır
Güneş gibi gururlu, güneş kadar hür yaşa
Yorulursan yaslanıp o simsiyah kumaşa

​Ama sakın unutma o ezelî sözünü,özünü
Her şafak vaktinde dön dünyaya yüzünü
Yeniden doğmayı bil, tazelenmiş bir canla
Yıka tüm dertlerini sökün eden o tanla

​Güneş batar ki sabah daha parlak görünsün
Ruhun her doğuşunda yeni nura bürünsün
Döngüdür bu hayat, ne sonu var ne gamı
Yeter ki içinde söndürme o ihtişamı

Bulutlar perde çekse, fırtına kopsa bile
O bekler pusuda, geçmez ömrü çileyle
Çünkü bilir ki mağlup değildir saklanan
Asıl mağlup olandır vazgeçişe yaslanan

​Düştüğün yer toprak mı? orada filizlenirsin
Gömüldükçe derine, kök salıp güçlenirsin
Zifiri karanlığın en koyu olduğu an
Müjdesidir şafağın, birazdan sökecek tan

​Bak kuşlar havalanır kanatlarında umut
Sen de içindeki o sönmez ateşi tut
Dün bitti, hükmü geçti, yarın henüz bir rüya
Şu anın ışığında can ver bütün dünyaya

​Ne batıştan hicap duy, ne sitem et geceye
Hayat bir bilmecedir, sığmaz tek bir heceye
Yenilmedin; sadece dinlendin bu durakta
Yine doğ, yine parla, en uzak ufukta

YEŞİLIRMAK