7
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
106
Okunma
Gözyaşıyla suladım bu sert toprağı
Taşların arasından sızdı bir filiz.
Kurumuş dalımın yeşil yaprağı,
Artık ne kederli, ne de sahipsiz
Bakma gökyüzüne kuşlar uçmazsa
Güneş doğmasa da korkum yok artık.
İçimde bir çiçek kendi açmazsa
Dışarda her mevsim biraz karanlık.
Yıkıntı dediğin bana yurt oldu
Kimseden bir bahar beklediğim yok
Köklerim sızının içinde doğdu
Kendi güneşimle karnım öyle tok
Sormasın kimse o büyük yangını,
Küllerim rüzgâra değil, toprağa emanet.
Dindirdim ruhumun bitmez ağrısını,
Varlığım kendime en büyük adalet.
Şimdi bu sessizlik en derin şarkım,
Gölgesiz yollarda gölgemle barıştım.
Dünyanın renginden kalmadı farkım,
Ben kendi ışığımda, kendime karıştım.
YEŞİLIRMAK
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.