Her şey sırayla zamana yenik düştü,
Gölgem düştü tebessüme
Hüzün geceye sarılan bir yorgan gibi
Çöktü omuzlarıma ağır ağır.
Umut ise askıda unutulan eski bir hırka
Sessiz, tozlu ve sahipsiz kaldı artık
Affet sevdiğim…
Bir gün sevmelerim bitecek
Sensiz doğan güneşin ilk ışığında
Adımı arayan ayak seslerim olmayacak.
İçimdeki sen tükeniyor şu an
Ne kadar gücüm yeterdi seni yüreğimde taşımaya?
Anladım ki bazı sevdalar insanın içinde
Yavaş yavaş, sessizce ölüyormuş.
Bir sabah uyandığımda
Aklımda olmayacaksın
Senli baharların mevsimi geçip
Etrafımda kelebekler, kuşlar uçuşacak özgürce.
Affet sevdiğim…
Sensiz günleri de bir gün kucaklayacağım
Yaralarım kabuk bağlayacak belki,
İçimdeki sessizlik bile yeniden yaşamayı öğrenecek.
Bu sevda son buluyor şimdi
Hikâyesi yazılsın: “Affet Sevdiğim

Seni senden habersiz sevdim diye…”
Bir mazi gibi kalacaksın geçmişte
Şimdi kırılsın adını yazan şairlerin kalemi
Bir kelamım bile kalmasın sende
Bir gün olsun bilmedin derdimi, kederimi,
Yar diye sarıp da bilmedin adımı
Bu aşkın yüzüne gülmedin gitti…
Bu aşkı yakıp külünü rüzgâra savurdum,
Ruhumda öldü çocukluğumun gülüşü
Ve ben şimdi suskunluğun en derin yerinde
Kendimi eksik bir cümle gibi taşıyorum.
Çünkü her şey bir bir zamana yenik düştü
Ve ben, Bu aşkı sessizce maziye gömüyorum

YEŞİLIRMAK