Kendi toprağına yabancı,
Kendi sesine sağır bir gürültüde boğuluyorsun.
Batı’nın isli gölgesine sığınıp,
Doğu’nun kadim nurunu "dağlı" sanacak kadar uzaksın kendine...
Oysa güneş, senin o sığındığın karanlıktan değil;
Benim bağrımda yanan o kadim ocaktan doğar.

Sen, başkalarının ritmiyle raks eden bir taklitçisin;
Zehirli seslerin küf yankısısın.
Biz ise; güneşin çocuklarıyız.
Dünya karanlığa boğulurken, biz yüreğimizdeki deyişlerle aydınlatırız geceyi.
Senin o gürültün, benim sükutumdaki hakikati örtmeye yetmez.

Unutma;
Güneş, onu batırmaya çalışanların ellerini yakar.
Sen kendi yarattığın o yapay cennetinde,
Kendi diline gurbet kalmaya devam et.
Ben ruhumun ana vatanında,
Kendi türkülerimin asaletinde büyüyorum.

Kuyruğunu kıstırdığın o karanlık kuyu senin olsun,
Zira başaklar gölgede değil, güneşe dönerek olgunlaşır...

Yüzümüz güneşedir, yolumuz hakikat!
Biz gülmeyi Nâr’dan öğrendik, iblisten değil!
Hakikat Nur, Nur Hakikat!

Vaha Sahra