Bazen bir Türkü sarar yarayı, bazen bir şiir,.. Rütbesiz ve hesapsız sevenlere…


Tırnağı etten ayırır gibi sıyrıldı gün geceden,
Sabahı zor etti özlemek…
Biliyorsun, rütbesiz konuşmak en güzeli;
Sen Türkü, ben Şiir...
İki ayrı dilin bir solukta çarpışması…

Gülümsemeyi sonradan öğrenenler,
çatlayan nâr,
Kendi yarasına kabuk olanların dermanı özündedir.

Ama sesin…
Sesinin şifası, o tırnağı etten çeken sızıyı dindiren…
Her nota ruhumun uçurumuna çekilen korkuluk.

Kalıplara sığmayan sızıdır bu;
Ne endam ölçer derinliği, ne de aynalar gerçeği.
Seni,
herkesin baktığı o sığ yerden değil,
Kimsenin göremediği o "can" damarından sevdim.

Sahra’ya düşenlerdir kuyuya inenler,,
Biz o derinlikte, tırnakla et gibiyiz…
Gözün gördüğü beden,
ruhun gördüğüyse sonsuzluk.
Beden yorulur, şehir eskir…


Zamanın eskitemediği tek yer,
kalbin o nihai sarnıcı…

Senin o aynalarda bulamadığın "kuytu" yanın,
Hep aynı güzellikte içimde kalır.

Vaha Sahra