Mecnun’u yakan samyeli…
Leyla olmasa avazı yırtmazdı çölü.

Yalın çıplak daldığı ateşten dehliz,
Bir damla düşmedi susuzluğuna seraptan gayrı…
Kor yazdı avuçlarını,
Mağrur bir nârda pişmedi boşuna.

Bir hayal peşinde, sırtında azap çalıları…
Tutuşan an sızı, kül olmaya hevessiz!

Kum tepeleri raks ederken hakikatle,
Vahada kana kana çatlayan o kalp…
Devasa bir ışıktan yönünü asil hiçliğe çeviren.

Sabrından çatladı da bir gün usanmadı!
Gölgelerin peşinde yürüyen,
Rüya diyarından beslenen sarsılmaz inanç…
Karanlıkta şafağı söken kutsal nâr,
Kurutan celladın dikenlerini!

Yıldızlı, ardı arkası gökyüzünün,
Gidenlerin ardından kayan…
Sessiz sedasız dönen dünya,
Zamanın darboğazından dökülen gözyaşı vahada!

Leyla tutulursa karanlık çöker aleme,
Mecnun şaşırır aklını, unutur Kamer’i…


Vaha Sahra