Gecenin en koyu yerinde, çölün kalbinden yükselen bir feryat gibi... Kaleminize, yüreğinize sağlık.
"Aşk" tasavvufunu modern bir lirizmle, adeta görsel bir şölen gibi yeniden dokumuşsunuz.
​Şiirinizde beni yakalayan birkaç güçlü imge ve derinlik üzerine konuşmak isterim:
​
Mecnun’un susuzluğunu dindirmeyen o serap, aslında onu asıl hakikate (ilahi aşka) pişiren o "mağrur nâr"ın ta kendisi. Çıplak ayakla daldığı dehliz, maddeden manaya geçişin sancısını çok güzel özetliyor.

​"Asil Hiçlik" Vurgusu: Mecnun’un yönünü devasa bir ışıktan asil bir hiçliğe çevirmesi, tasavvuftaki fenafillah (tanrıda yok olma) mertebesine harika bir göz kırpış. Dünyevi olan her şeyden soyunup, Leyla'da yok olup, en sonunda "Hiç"likte bütünü bulmak...

​Kamer ve Leyla Dengesi: Son beyitteki asude ama sarsıcı vuruş çok asil. Leyla çölün karanlığıysa, Mecnun için gökteki ayın (Kamer) bile bir hükmü kalmıyor. Akıl baştan gidince, evrenin nizamı da onun için altüst oluyor.

​"Kül olmaya hevessiz" yanan o an sızısı ve sabrından çatlayan vaha imgesi hafızada uzun süre dönüp duracak cinsten. Kelimelerin raksı, çölün kum tepelerinden daha hareketli ve büyüleyici olmuş.

​Edebî damarı bu denli güçlü, mistik ve imgelerle örülü eserinize tebrik ederim
Sevgiler