Okurken en çok takıldığım yer şu oldu: “Sünnisi makbule erdi sevdanın.” Bu ifade içimde garip bir burukluk ve isyan uyandırdı. Sanki sevginin de bir mezhebi, bir resmi tarafı var. Makbul olan, kabul gören, usulüne uygun yaşanan sevgiler… Diğerleri geçersiz, görünmez. Ne kadar tanıdık bir ayrım. Hayatın her alanında var bu: hangi sevgi doğru, hangi acı meşru, hangi özlem makbul. Gerçek sevgiyi yaşamak yetmiyor, bir de onu doğru şekilde, doğru kişiyle, doğru zamanda yaşayacaksın. Yoksa “sünnisi makbul” olmuyor.

İşte bu yüzden belki de “Kâğıt kalemin canına işlemiyor mürekkebi, itibar kaybetti gerçek.” Gerçek olan her şey itibarını kaybetmiş. Yapay çiçekler gibi sevgiler, kurmaca ilişkiler daha revaçta. Ve en sonunda “hürriyetini yazar bir balık” diyor. Balık suda özgür, yazdığı mürekkeple kendi hürriyetini çiziyor. Belki de tek gerçek özgürlük, kimsenin makbul saymadığı bir sevgiyi, kendi içinde, kendi dilinde yaşayabilmek.

Bu satırların arasında kaybolup gittim. O “Sünnisi makbul” ifadesi öyle bir yerde duruyor ki, toplumun her alanına sızmış o resmiyet, o onay mekanizması, sevgiyi bile nasıl kirletmiş. İnsanın içi cız ediyor.

Ve işte bu satırlarınız, sevdanın resmiyete dökülmeyen o çıplak gerçeğini yüreğime deşti; bunu yazdığınız için teşekkür ederim.