​Mürekkebi sabır olan bir kalemle,
İsmini kaderin yanına iliştirdim.
Ne yağmurun soğuğu üşüttü ruhumu,
Ne de mesafeler gölgeledi hayalini.

​Çünkü gerçek bir sevda,
Sadece çiçekli yollarda yürümek değil;
Fırtınada bile o incecik umut dalına,
Zarar vermeden tutunabilmekmiş

İçimde susturduğum ne varsa,
Geceyle konuşur belki…
​Bir yanda bitmek bilmez o sancı,
Bir yanda adı konmamış bir veda.
Sustukça büyüyor içimdeki yabancı,

Yitik bir şehir kalıyor ardımda.
​Gözlerin gelir çökerse geceye,
Heceler düğümlenir, dilim varmaz.
Dökülürsem eğer tek bir kelimeye
Bu yangın söner ama, izi kalmaz.

​Şimdi adını ansam,
Söylesem dünya yıkılır sanki.
İçimde susturduğum ne varsa,
Geceyle konuşur belki

Odamdaki saat
O meçhul dakikada takılı kaldı
Akreple yelkovan,prangalarla bağlanmış
İki mahkûm gibi kıpırdamayı reddediyordu
Pencereden dışarı baktığımda
Gökyüzünden yağmur değil
Elli yıllık bir hasretin gri bulutları boşalıyordu

Herkes için güneş doğuyordu
Ama benim şafağım
Saçlarına değen yabancı bir elin gölgesinde
Çoktan can vermişti,kül olmuştum
Fakat garip bir şekilde
İçimdeki yangın üşüyen ellerimi
Isıtmaya devam ediyordu

Sessizlik artık bir yük değil, bir sığınak
Her fısıltıda büyüyor o içimde ki eski yara
Kimse duymasa da kalbimin sesini
Bu sessizlikte buldum asıl varlığı

Duvarlar yıkıldı ama zihnim sağlam
Her çatlaktan süzüldü yeni bir ışık
Toz duman içinde kaybolan her hece
Yeniden doğdu şimdi daha güçlü

Dışarıda fırtına estikçe içimde
O ilk günkü ayaz yerini ısıya bıraktı
Köklerim sızının içinde değil, umutta
Kendi güneşimle doldu ruhumun sırrı

Artık harita yok, pusula da yorgun
Adım adım yürürüm bu enkaz yolunda
Kimse beklemesin baharı dışarıdan
Benim yazım bende, kendi güneşimle doğdu

​Yıkıldı duvarlar, tavanlar çöktü,
Toz duman içinde sustu her hece.
Dünya üzerime yükünü döktü,
Bir asır gibiydi uykusuz gece. ​

Ne bir el uzandı, ne bir ses geldi
Karanlık pusuda bekledi beni.
Umut dedikleri yabancı eldi,
Tanıdım ruhumda saklı güveni

YEŞİLIRMAK