Bir cam kırığı gibi yerleşmiş içime,
Adı yok, sesi yok ama derinlerde...
Ne zaman bir yağmur başlasa şehirde,
Yokluğun nükseder, bir ince sızı.

Dedim ki, zaman iyileştirir her şeyi
Sürer üstüne bir kabuk, unutturur acıyı.
Ama yanılmışım, o sadece bir perdeymiş
Arkasında bitmek bilmeyen, gizli bir sızıymış

Ayaz gibi yayılır damarlara o sessizlik,
Yıllar geçse de durmaz içimdeki fırtına.
Sanki duvarlar yıkıldı, tavanlar çöktü
Yine de ayakta kaldı o eski yaralı ben

Eski bir şarkının nakaratında,
Ya da bir vapurun son kalkışında,
Tam unuttum derken günün akışında,
Yüreğimde titrer, bir ince sızı.


Kanamadan hatırlamak diye bir şey yokmuş
Her an aynı yerde, aynı sızıyla uyanmak
Zemheri soğuğuyla donmuş bir yürek bu
Kabuk tutmazmış ki, içeride hep aynı keder

Sessizliğin tadı acıdır, nefes almak zordur
O gizli sızı, zamanla değil, kalbinle konuşur
Yıkıntılar arasında aradığım barış yokmuş
Gerçek olan, o kabuğun altındaki sonsuz sızıymış

Dışarıdan bakınca kapandı sanılır kapılar,
Yollar yüründü, mevsimler değişti, dindi rüzgâr.
Herkes "geçti" der, bir teselli fısıldar zaman
Oysa geride kalan, sadece kaskatı bir yalan.

Gözlerin gelir de geçer aklımdan,
Bir rüzgâr savurur beni dalımdan.
Kaçsam da kurtulsam dünya halinden,
Peşimden ayrılmaz, bu ince sızı.

Zaman, yarayı örten bir kabuk değilmiş meğer,
O kabuğun altında dünya hâlâ kan kaybeder.
Sessizce büyüyen, derinleşen o gizli sızı
Silinmez ruhun alnından o karanlık yazı

Gündüzleri kalabalıkta maskeler takılır
Gülüşler savrulur, hayata sıkıca bakılır
Ama gece olup da çekilince sular
İçeride bitmeyen o ince sızı başlar

Kök salar hatıralar, damarların en derinine
Bir yabancı gibi bakarsın artık kendi tenine
Eskimeyen ne varsa, o sızının içindedir
Zaman dediğin meğer, acıyı saklayan bir perdedir

Dışın sakin bir liman, içinse fırtına yeri
Kimse bilmez kalbindeki o ıssız siperi
Kabuk bağlamış sananlar yanılırlar her defasında,
Asıl yangın, o ince sızının tam ortasında

Sızı bir ses olur bazen, bir koku, bir eski şarkı
Yıkar geçer kurduğun o devasa, sahte çarkı
Anlarsın ki iyileşmek, unutmakla aynı değil
Zamanın önünde sadece, "yaşamak" için eğil.

Artık her bakışın altında o sızı gizlidir,
Zaman, sadece o sızının en sadık izidir.
Yara kapanmaz, sadece seninle yaşamayı öğrenir
Ve insan, kendi sızısından koca bir dünya türetir

Ne iyileşir yara, ne diner bu sızı,
Alın yazım olmuş kış ortası yazı.
Susturdum içimdeki binlerce avazı,
Sadece sen kaldın; bir ince sızı

YEŞİLIRMAK